Το σήμα STOP καθιερώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1920, με την οκταγωνική του μορφή να επιλέγεται ώστε να ξεχωρίζει από όλα τα άλλα σήματα, ακόμα και σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας. Αρχικά ήταν κίτρινο, αλλά με την ανάπτυξη ανακλαστικών υλικών καθιερώθηκε το κόκκινο χρώμα, που από το 1954 έγινε υποχρεωτικό σε όλη την Αμερική και αργότερα, με τη Σύμβαση της Βιέννης (1968), υιοθετήθηκε διεθνώς.
Ωστόσο, στις ΗΠΑ υπάρχουν και μπλε εκδοχές του STOP. Η εξήγηση βρίσκεται στη νομοθεσία: τα επίσημα κόκκινα σήματα δεν επιτρέπεται να τοποθετούνται σε ιδιωτικούς χώρους, όπως οικόπεδα, συγκροτήματα κατοικιών ή ιδιωτικοί δρόμοι. Για να ξεχωρίζει η ιδιωτική σήμανση από τη δημόσια, χρησιμοποιείται η μπλε παραλλαγή.
Η Χαβάη είναι η πολιτεία όπου τα μπλε STOP εμφανίζονται συχνότερα, καθώς μεγάλο μέρος της γης ανήκει σε ιδιώτες. Εκεί, οι ιδιοκτήτες καταφεύγουν στη μπλε πινακίδα για να ρυθμίζουν την κυκλοφορία στις εισόδους και τις εσωτερικές οδούς των ακινήτων τους. Παρόμοιες περιπτώσεις συναντώνται και σε άλλες πολιτείες, κυρίως σε κλειστά συγκροτήματα και ιδιωτικές προσβάσεις.
Για τους οδηγούς δεν υπάρχει καμία διαφορά: το μπλε STOP απαιτεί πλήρη στάση και έλεγχο προτεραιότητας, ακριβώς όπως και το κόκκινο. Η αλλαγή χρώματος υποδηλώνει μόνο ότι πρόκειται για ιδιωτική σήμανση. Το μήνυμα, είτε κόκκινο είτε μπλε, παραμένει το ίδιο και διαχρονικό: στάση, έλεγχος και σεβασμός στον δρόμο.
