Πολλές φορές κάνουμε αναδρομή στην προσωπική μας ζωή και συνειδητοποιούμε, έστω και μετά από καιρό, ότι οι σχέσεις μας έχουν ένα κοινό στοιχείο: Οι πρώην σύντροφοί μας μοιάζουν πολύ στον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους. Μία ψυχολόγος εξηγεί ποιοι είναι οι λόγοι που κρύβονται πίσω από αυτό.
Η Dr. Shefali Tsabary μιλάει για το ζήτημα επιλογής συντρόφων και το πώς οι συναισθηματικές εμπειρίες από την παιδική μας ηλικία παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτήν.
Σύμφωνα με την ίδια, οι σύντροφοί μας δεν μοιάζουν απαραίτητα με τους γονείς μας και η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη.
Αν μεγαλώνοντας αισθανόμασταν ότι δεν παίρναμε αγάπη από κάποια μέλη της οικογένειάς μας ή ότι δεν μας έδιναν ιδιαίτερη σημασία, με αποτέλεσμα να ζούμε μέσα στην ανασφάλεια, είναι πάρα πολύ πιθανό πως αυτές ακριβώς οι συμπεριφορές μάς ελκύουν υποσυνείδητα σε έναν μελλοντικό ερωτικό σύντροφο.
Αυτό γνωρίζουμε ως κανονικότητα, συνεπώς, ακόμα κι αν υποψιαζόμαστε ότι αυτό που αναζητούμε είναι κάθε άλλο παρά αρκετό, θα κινηθούμε με τρόπο ώστε να βρούμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε καλά.
Αν δεν έχουμε ζήσει πιο όμορφες εμπειρίες από τις παραπάνω, τότε δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να σχετιζόμαστε με τους άλλους. Και μέχρι να συμβεί αυτό και να θεραπεύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ακόμα το παιδί που βρίσκεται μέσα μας, είμαστε καταδικασμένοι να ερωτευόμαστε τέτοιους ανθρώπους.
Είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε αυτή την αλήθεια και να προσπαθήσουμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι έχουμε πληγωθεί πολλές φορές, διαχειριζόμενοι το τραύμα με τρόπο ώστε να μάθουμε από αυτό, χωρίς όμως να χάσουμε την ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο.
Σύμφωνα με τους ειδικούς του οργανισμού Charlie Health, που ασχολείται διεξοδικά με το θέμα της καλής ψυχικής υγείας, το πρώτο βήμα στο να μεταμορφωθούμε σε μία καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, και ως εκ τούτου να είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε πιο υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, είναι να παραδεχτούμε τα παιδικά μας τραύματα.
Πρέπει να απευθυνόμαστε στο παιδί μέσα μας σαν να είναι υπαρκτό πρόσωπο και να του μιλάμε με καλοσύνη, δείχνοντάς του ότι πραγματικά νοιαζόμαστε γι΄αυτό. Είναι μία καλή μέθοδος για να ξεπεράσουμε το φόβο του να φερθούμε καλά στον εαυτό μας.
Στη συνέχεια, μπορούμε να καταγράψουμε τους τρόπους με τους οποίους μάς συμπεριφέρονταν αυτές τις δύσκολες περιόδους οι ενήλικοι που είχαμε γύρω μας. Μόλις ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο, θα μπορούμε άμεσα να κάνουμε τις συνδέσεις προσώπων και καταστάσεων που θα ρίξουν φως στο ποιος φταίει και γιατί. Συνήθως η συναισθηματική αδιαφορία των άλλων οδηγεί σε δική μας συναισθηματκή αδιαφορία, πρωτίστως για τον εαυτό μας.
Όλα αυτά τα συναισθήματα πρέπει να εξωτερικευθούν και τότε μόνο θα μπορούμε να τα συνειδητοποιήσουμε πλήρως και να αποφύγουμε να επαναλαμβάνουμε με τις επόμενες σχέσεις μας τα λάθη του παρελθόντος.
