Στην πλατεία Ματεότι της Γένοβα ξημέρωνε η 19η Σεπτεμβρίου. Χρονιά το 1970. Οι οδοκαθαριστές που κάθε βράδυ την καθάριζαν βλέπουν έναν άνθρωπο να καίγεται. Τρέχουν να τον σώσουν, αλλά αυτός τους διώχνει κι αρχίζει να φωνάζει στα ιταλικά «αφήστε με να πεθάνω, ζήτω Ελλάδα, κάτω οι τύραννοι».
Στην Ιταλία είχε αναπτύξει έντονη δραστηριότητα εναντίον της δικτατορίας. Είχε μπει στο στόχαστρο του ελληνικού προξενείου. Δεν ήταν δύσκολο να γίνει στόχος. Δεν έκρυβε τις πολιτικές του απόψεις, ήταν οργανωμένος στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου και στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου που οδηγούσε είχε μόνιμα κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου.
Τι τον οδήγησε όμως σε αυτή την πράξη; Ήταν ο υπεύθυνος για την ενημέρωση των Ιταλών δημοσιογράφων. Μια συνέντευξή του στο ιταλικό περιοδικό «Sigla a» που είχε δοθεί ανώνυμα διέρρευσε στο ελληνικό προξενείο πριν καν δημοσιευτεί.
Οι εκπρόσωποι του καθεστώτος δεν είχαν απλά σε χαρτί τα όσα είχε πει, αλλά και την μαγνητοταινία της συνέντευξής του. Η ειρωνεία είναι ότι σε αυτλή μιλούσε για την ύπαρξη χαφιέδων μεταξύ των Ελλήνων φοιτητών τους οποίους χρηματοδοτούσε το προξενείο.
Η φράση «θα σου φτιάξουμε τη γραβάτα» σήμαινε στην αργκό των χουντικών «θα σε φέρουμε στα νερά μας με το καλό ή το άσχημο». Εκείνη την φράση του επανέλαβαν όταν τον κάλεσαν για εξηγήσεις και τον συμβούλευσαν να προσέχει.
Τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει κάνει ακόμα χειρότερη η επιστολή του πατέρα του Σπύρου από την Κέρκυρα. Τον ενημερώνει ότι η αναβολή του λόγω σπουδών έχει λήξει και έπρεπε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τη θητεία του.
Στην Ιταλία η θυσία του Γεωργάκη γίνεται μεγάλο θέμα. Στην Ελλάδα το μαθαίνουν οι αναγνώστες μόνο δύο εφημερίδων, των «Νέων» και της «Απογευματινής» που ανέφεραν το γεγονός. Όλες οι άλλες το προσπέρασαν ως… αδιάφορο!
Υπάρχουν δύο συγκλονιστικά γράμματα που εξηγούν την πράξη του. Η πρώτη σε ένα φίλο του. Γράφει:
Το δεύτερο απευθύνεται στον πατέρα του
Όμως τα προβλήματα για την οικογένειά του μόλις άρχιζαν. Ο Σπύρος Γεωργάκης πήγε στη Γένοβα για να παραλάβει το πτώμα του γιού του. Ο πρόξενος Κωνσταντίνος Φωτήλας του έδωσε ένα κείμενο που έπρεπε να διαβάσει ως δήλωσή του. Σε αυτό απέκλειε τους πολιτικούς λόγους στην αυτοκτονία. Έπρεπε να τον παρουσιάσει ως νέο που δεν τον ενδιέφερε η πολιτική. Κάποια στιγμή για να καταλάβουν όλοι ότι διάβαζε κάτι που δεν ήταν δικό του ρωτά στον κύριο του προξενείου που στέκεται δίπλα του: «Τι γράφει εδώ;» Οι Ιταλοί δημοσιογράφοι κατάλαβαν ότι οι δηλώσεις ήταν καθ’ υπόδειξη.
Στη Γένοβα έγινε επιμνημόσυνη δέηση. Εκατοντάδες άνθρωποι ακολούθησαν το φέρετρο που είχε την ελληνική σημαία. Έδωσαν το παρόν εκπρόσωποι όλων των ιταλικών κομμάτων εκτός από το νεοφασιστικό.
Το σώμα του φυλάχτηκε σε ειδική κρύπτη στο νεκροταφείο για να μεταφερθεί στην Ελλάδα.
Ο θόρυβος που ξέσπασε στην Ιταλία ενόχλησε το καθεστώς που δεν ήθελε με κανένα τρόπο να γίνει η κηδεία στην Κέρκυρα συλλαλητήριο. Άφησε τον χρόνο να κυλά, την οικογένειά του να ταλαιπωρείται και στις 13 Ιανουαρίου 1971, τέσσερις μήνες μετά επιτέλους δόθηκε η άδεια. Μόνο που είχε έναν όρο, σκληρό, απάνθρωπο.
Να μην μάθει κανείς ότι θα γινόταν ταφή. Έτσι κι έγινε. Στο τελευταίο αντίο παρόντες ήταν οι γονείς του και τρεις γειτόνισσες από την πολυκατοικία που ειδοποιήθηκαν την τελευταία στιγμή. Στη διαδρομή μέχρι το νεκροταφείο ήταν παραταγμένοι ασφαλίτες με τα πολιτικά.
Στην Ιταλία υπάρχει μια επιγραφή που θυμίζει τη θυσία του. Παρά τις παραστάσεις της τότε κυβέρνησης η επιγραφή έμεινε εκεί. Στην πατρίδα του, την Κέρκυρα υπάρχει ένα άγαλμα που θυμίζει σε όλους τον ευαίσθητο νέο που αγαπούσε με πάθος την Ελλάδα, διάβαζε κλασσικούς συγγραφείς και λάτρευε τη Δημοκρατία, το απέδειξε με τη θυσία του.
Στις 4 Οκτωβρίου 1974 ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος στην εκπομπή «Ρεπόρτερς» παρουσίασε τον πατέρα του Γεωργάκη, τον Σπύρο, ράφτη στο επάγγελμα να μιλά για τον γιο του, τις ανησυχίες, αλλά και τις περιπέτειες που γνώρισε για να μπορέσει να φέρει πίσω στην πατρίδα το παιδί του και να τον θάψει όπως του αξίζει. Είναι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που αξίζει να την προσοχή μας πατώντας στον σύνδεσμο που ακολουθεί
