Το κινητό της χτυπά διαρκώς, καθώς οι επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις διεκδικούν χώρο ακόμα και κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης. Η Σία Κοσιώνη, ωστόσο, κινείται στον δικό της ρυθμό: κομψή, ανεπιτήδευτη και οικεία αποπνέει εσωτερική ισορροπία, παρότι βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο. Υστερα από είκοσι χρόνια στη θέση της anchorwoman στο δελτίο του ΣΚΑΪ, η φετινή σεζόν τη βρίσκει στον ΑΝΤ1, αυτή τη φορά ως σχολιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Μιλά για το καινούριο κεφάλαιο στην επαγγελματική της ζωή με ενθουσιασμό, αλλά και με επίγνωση του κόστους κάθε μετακίνησης, ειδικά για «αργοκίνητα καράβια», όπως αυτοχαρακτηρίζεται. Οσο το λέει, σκέφτομαι πως τα αργοκίνητα καράβια είναι συνήθως τα πιο σταθερά και αξιόπιστα.
Δείτε το βίντεο
Η περίοδος αυτή εξακολουθεί να είναι για σένα μεταβατική;
Ναι, είναι μεταβατική, όμως έχει πολλά θετικά χαρακτηριστικά. Οι μεταβάσεις είναι σίγουρα μια πρόκληση και συνοδεύονται από ένα άγχος: πρέπει να τα αποδείξω όλα ξανά από την αρχή. Δεν νιώθω ότι έφτασα σε ένα σημείο και συνεχίζω από εκεί. Νιώθω ότι έφτασα σε ένα σημείο, έκλεισα ένα κεφάλαιο, και τώρα είμαι σε μια νέα αφετηρία, όπου έχω να χαράξω έναν καινούριο δρόμο.
Τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει περισσότερο και τι σε ενθουσιάζει;
Δεν υπάρχει κάτι που να με δυσκολεύει. Ισα-ίσα, στο καινούριο μου πόστο είμαι απαλλαγμένη από την ευθύνη να τρέχω ένα ολόκληρο δελτίο και να έχω στο μυαλό μου αυτή την ευθύνη 24 ώρες το 24ωρο. Απολαμβάνω την πρόκληση αυτού του νέου ρόλου: τη Σία Κοσιώνη η οποία σπάει πια το κοστούμι -παρότι συνεχίζω να φοράω κοστούμια, γιατί τα λατρεύω- και βγαίνει λίγο προς τα έξω με την άποψή της, με το θάρρος της γνώμης της και με τη δημοσιογραφική της συνείδηση. Είναι μια πολύ μεγάλη πρόκληση για μένα.
Δήλωσες κάποια στιγμή ότι δεν σου λείπει καθόλου το δελτίο. Αυτό το είχες συνειδητοποιήσει ακόμα και πριν ολοκληρώσεις την πορεία σου εκεί;
Το να παρουσιάζεις και να ενορχηστρώνεις -γιατί για μένα δεν ήταν μόνο η παρουσίαση- ένα ολόκληρο δελτίο ειδήσεων επί είκοσι χρόνια, πίστεψέ με, είναι μια πολύ σκληρή και ψυχοφθόρα δουλειά. Τα τελευταία χρόνια κοιταζόμουν στον καθρέφτη και αναρωτιόμουν: «Συνεχίζεις να το θέλεις αυτό; Θα το κάνεις για πάντα; Μέχρι πού θα πάει; Δεν είσαι χορτασμένη;». Είχα όλα αυτά τα ερωτήματα, χωρίς να έχω ξεκάθαρο όμως το επόμενο βήμα. Θεωρώ ότι έρχεται η ζωή, οι καταστάσεις και οι συγκυρίες να σου ανοίξουν τους δρόμους. Εγώ είμαι safe player: δεν μου αρέσουν τα ρίσκα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να κάνω μεταβάσεις γιατί δένομαι και συναισθηματικά με ανθρώπους, με χώρους, με συνεργασίες. Είμαι αργοκίνητο καράβι. Πρέπει να σκεφτώ πάρα πολύ καλά κάτι προκειμένου να πάρω μια απόφαση και έπειτα θέλω πολύ χρόνο για να υλοποιήσω αυτή την απόφαση. Θα ήθελα, σε έναν ιδανικό κόσμο, να ξέρω από πριν και να έχω προγραμματίσει απολύτως ποιο είναι το επόμενο βήμα μου. Πράγμα το οποίο δεν είναι εφικτό. Δηλαδή, αν δεν βγεις από κάτι, πώς θα σου φανερωθεί το επόμενο; Αρα, νομίζω ότι ήμουν έτοιμη. Ημουν έτοιμη από καιρό.
Είπες ότι ήταν μια έντονη συναισθηματικά διαδικασία για σένα. Εχει να κάνει μόνο με το ότι είσαι safe player, όπως λες, ή και με τον τρόπο της αποχώρησης;
Όπως και να γινόταν η αποχώρηση, θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Εγώ μεγάλωσα στον ΣΚΑΪ και ο ΣΚΑΪ μεγάλωσε δίπλα μου. Τον διαμόρφωσα και με διαμόρφωσε. Ήταν μια σχέση πολυετής, πολύ βαθιά και πολύ σοβαρή. Είχε εξελιχθεί σε κάτι ταυτοτικό. Δηλαδή, εγώ είμαι ταυτόσημη με τον ΣΚΑΪ και ο ΣΚΑΪ είναι ταυτόσημος με μένα. Συνεπώς, αυτός ο χωρισμός ήταν ούτως ή άλλως δύσκολος. Είχε πολύ έντονη συναισθηματική φόρτιση, αλλά έπρεπε να γίνει και έγινε. Και τώρα είμαστε παρακάτω και το κλείνω όλο αυτό. Το βάζω σε ένα ράφι, σε μια περίοπτη θέση, στο καλύτερο σημείο του σαλονιού μου, το βλέπω, το θαυμάζω, το χαίρομαι και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό.
Οι αλλαγές είναι ευλογία;
Είναι ευλογία οι αλλαγές γιατί σου δίνουν μια ευκαιρία να πας παρακάτω. Πολλές φορές οι άνθρωποι βολευόμαστε σε μια κατάσταση ακόμη κι αν δεν είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι, ακόμη κι αν δεν είμαστε απολύτως χαρούμενοι. Αλλά λέμε «αυτό είναι», είναι η βολή μας, και καθόμαστε εκεί και το κλωσάμε. Η αλλαγή, λοιπόν, σου δίνει μια κλοτσιά να πας παρακάτω, που διαφορετικά μπορεί να μην το έπαιρνες απόφαση. Και ξαφνικά -τουλάχιστον σε μένα έτσι λειτούργησε- ένιωσα σαν να έσπασα μια γυάλα. Σαν να είμαι ένα χαμστεράκι που πήγαινε σε έναν τροχό γύρω-γύρω, και ξαφνικά βρέθηκα έξω από αυτό το κλουβί και ανακάλυψα ότι υπάρχουν καινούριες διαδρομές, νέες σκέψεις, νέες προκλήσεις εκεί έξω για μένα. Αυτή η διαδικασία μού έκανε πολύ καλό – και συναισθηματικά και πνευματικά.
Ποια είναι τα μεγαλύτερα μαθήματα που σου έχει δώσει, στα 46, αυτή η δουλειά;
Να βγάλω τη λίστα; Είναι πολλά: ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Οτι πρέπει να κάνεις πάρα πολλή υπομονή. Οτι δεν πρέπει να χαρίζεις τις κατακτήσεις σου, άρα να είσαι ανθεκτικός. Και το σημαντικότερο είναι να επιβάλλεις τις αρχές σου και στον εαυτό σου και στο περιβάλλον σου. Οταν είσαι σε μια θέση ευθύνης, σε μια θέση ηγεσίας, ορίζεις το πλαίσιο και μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινούνται οι υπόλοιποι. Και όσοι επιλέγουν να μην κινούνται σε αυτό το πλαίσιο είναι κάπως ευδιάκριτοι.
Ποια ήταν η στιγμή που κατάλαβες ότι οι κανόνες του παιχνιδιού είναι γραμμένοι διαφορετικά για μια γυναίκα απ’ ό,τι για έναν άντρα στον δικό σου χώρο;
Θυμάμαι τον πρώτο καιρό που ξεκίνησα, που σχολιαζόταν πάρα πολύ η εμφάνισή μου. Λέγανε διάφορα: «Με ποιον τα έχει αυτή;», «Με ποιον πήγε;», «Πώς και τόσο μικρή;». Με εξόργιζαν όλα αυτά, γινόμουν τρελή. Τώρα, και να το πουν, από το ένα αυτί μού μπαίνει και από το άλλο μου βγαίνει. Αλλά πραγματικά με ενοχλούσε. Διάβαζα σε μια στήλη ένα υπονοούμενο, ας πούμε, για μια συμπεριφορά ανάρμοστη από τη δική μου πλευρά και με ενοχλούσε πάρα πολύ γιατί το βίωνα ως μια πολύ μεγάλη αδικία. Δεν γίνεται να σπουδάζεις, να παίρνεις ένα πτυχίο, δύο πτυχία, να δουλεύεις εφτά μέρες την εβδομάδα, να ξεσκίζεσαι από το πρωί ως το βράδυ και να έρχεται ο κάθε τυχαίος και να σου λέει: «Α, με ποιον πήγες; Τι έκανες;». Αλλά δεν με απασχόλησε και πάρα πολύ. Από ένα σημείο και έπειτα έμαθα να το διαχειρίζομαι, το έβαλα σε ένα κουτάκι και μετά προχωρούσα, ως Ταύρος που είμαι, με τα κέρατα κάτω και δεν καταλάβαινα τίποτα.
Από τότε που ξεκίνησες μέχρι σήμερα έχει γίνει πρόοδος στις έμφυλες διακρίσεις;
Έχει γίνει πρόοδος, δεν θέλω να τα κάνουμε όλα ίσωμα, αλλά κυρίως έχει γίνει πρόοδος μέσα μας. Δηλαδή, οι γυναίκες είναι λιγότερο ανεκτικές σε μια σειρά από συμπεριφορές. Κάποτε μια γυναίκα μπορεί να δεχόταν κακοποίηση και να έσκυβε το κεφάλι, να γύριζε και το άλλο μάγουλο. Όχι ότι δεν συμβαίνει και σήμερα, αλλά έχει μειωθεί δραματικά ο αριθμός των γυναικών που ανέχονται τη βία μέσα στο σπίτι τους. Μπορεί να δέχονταν μια κακοποιητική συμπεριφορά στο περιβάλλον τους, το εργασιακό ή το κοινωνικό, και επίσης να γυρνούσαν στο σπίτι, να κοιμούνταν και η επόμενη ημέρα να ήταν Παρασκευή. Τώρα υπάρχει λιγότερη ανοχή. Υπάρχουν και περισσότερα αυτιά στην κοινωνία να ακούσουν αυτές τις καταγγελίες. Ωστόσο, υπάρχει πάρα πολύς δρόμος ακόμα να διανυθεί. Σήμερα έχουμε γίνει υπερ-εργαλεία. Κανένα μοντέλο AI δεν θα κάνει ποτέ όσα μπορεί να κάνει ταυτόχρονα μια γυναίκα σε ένα 24ωρο. Σ’ το λέω με απόλυτη βεβαιότητα. Να φροντίσει τα παιδιά, να φροντίσει το σπίτι, να φροντίσει τη δουλειά, να φροντίσει τον εαυτό της, να φροντίσει το well-being των υπολοίπων της οικογένειας. Μιλάμε τώρα για ταχυδακτυλουργικές ικανότητες.
Οι μελέτες δείχνουν πως οι γιοι που μεγάλωσαν με επαγγελματικά επιτυχημένες μητέρες αγκαλιάζουν ως ενήλικες άντρες πολύ περισσότερο τα ζητήματα ισότητας. Είναι προτεραιότητα για σένα αυτό στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνεις τον 9χρονο γιο σου;
100%. Και το κάνω πολύ συνειδητά. Ξέρεις, όπως όλες οι μαμάδες, κι εγώ βίωσα τη μητρότητα με πάρα πολύ άγχος: ανησυχούσα για το πόσες ώρες λείπω και πάντα κάπως τα ισορροπούσα, ακόμα κι αν γινόμουν λάστιχο: να φύγω για μια ώρα από τη δουλειά ή να τσακιστώ να γυρίσω για να τον βάλω για ύπνο, κι ας έχω μετά να βγω. Όλα αυτά τα ταχυδακτυλουργικά τα έχω κάνει, όπως τα έχουμε κάνει όλες. Κάποια στιγμή μια δασκάλα του μου είπε για το θέμα των τύψεων: «Μην το κάνεις. Πρέπει να είσαι χαρούμενη και το παιδί να καταλαβαίνει ότι όπως σε κάνει χαρούμενη εκείνο, έτσι σε κάνει χαρούμενη και κάτι άλλο. Και αυτά τα δύο δεν συγκρούονται μεταξύ τους. Δεν είναι “είτε το ένα είτε το άλλο”. Το σκέφτηκα αυτό και άρχισα πια να του το μεταδίδω λεκτικά: «Σε αγαπώ, σε λατρεύω, όλη η αγάπη του κόσμου, όλα τα λουλούδια και όλες οι μελωδίες και όλα για σένα. Αλλά, ξέρεις, είμαι πολύ χαρούμενη όταν εργάζομαι, όταν είμαι δημιουργική. Και έτσι διαμορφώνω μια ευτυχισμένη γυναίκα, που γίνεται μια ευτυχισμένη μητέρα, ώστε να μπορώ να σου τα επιστρέψω όλα αυτά».
Κανένα μοντέλο AI δεν θα κάνει ποτέ όσα μπορεί να κάνει ταυτόχρονα μια γυναίκα σε ένα 24ωρο. Σ’ το λέω με απόλυτη βεβαιότητα. Να φροντίσει τα παιδιά, να φροντίσει το σπίτι, να φροντίσει τη δουλειά, να φροντίσει τον εαυτό της, να φροντίσει το well-being των υπολοίπων της οικογένειας.
Έχεις απόλυτο δίκιο. Συνηθίζουμε να λέμε απολογητικά στα παιδιά: «Πρέπει να πάω στη δουλειά».
Οχι, δεν σε μαστιγώνουν να δουλέψεις. Προφανώς πρέπει να βιοπορίζεσαι, αλλά σου αρέσει κιόλας αυτό που κάνεις. Το επέλεξες. Και νομίζω ότι η συνταγή της ευτυχισμένης γυναίκας, σε μια σειρά από πεδία, είναι εν πολλοίς και η συνταγή της ευτυχισμένης μητέρας.
Εχεις γράψει δύο παιδικά βιβλία, εκ των οποίων το ένα, το «Αρκεί που σ’ αγαπώ εγώ», μαθαίνει στα παιδιά την αξία του να χτίζουν αυτοεκτίμηση πέρα από εξωτερικούς παράγοντες. Εσύ που εν πολλοίς κρίνεσαι καθημερινά από την τηλεθέαση και από το κοινό, έχεις κατακτήσει την αυταξία σου;
Πλέον, ναι. Τα πρώτα χρόνια έβλεπα συνέχεια το δελτίο μετά, να δω αν κουνήθηκε μια τρίχα, αν μου έφυγε μια λέξη, πώς φαινόμουν. Ακουγα πάρα πολύ την άποψη των άλλων ανθρώπων. Μπορεί ένα σχόλιο να με καταρράκωνε ή ένα άλλο να με απογείωνε. Ξέρεις, νομίζω ότι έρχεται με τον χρόνο. Όταν πατάς καλά στα πόδια σου και νιώθεις επαρκής και δυνατή, σιγά-σιγά αρχίζουν αυτά τα φίλτρα να σκληραίνουν. Πυκνώνει το διχτάκι, δεν περνάνε όλα μέσα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ακούς τι σου λένε και ποια είναι η άποψη των ανθρώπων που σε αγαπούν, νοιάζονται για σένα ή σου ασκούν μια κριτική. Να την ακούσεις, αλλά όχι να σε διαμορφώνει. Όχι να καθορίζει τη διάθεσή σου κάθε μέρα. Όχι να σε συντρίβει, αλλά ούτε και να σε εκτοξεύει. Θέλει μια ισορροπία. Ωστόσο, αυτό πραγματικά έρχεται με το χρόνο, με την εμπειρία και με την αυτοπεποίθηση που σου δίνει η επάρκεια, δηλαδή η ικανότητα.
Ποιο σχόλιο σε πλήγωνε περισσότερο;
Τίποτα δεν με πλήγωνε πολύ, σε βαθμό να πέσω να πεθάνω. Όχι, δεν θα κάνω αυτή τη χάρη σε κανέναν. Αλλά αυτά που με ενοχλούν και με εκνευρίζουν περισσότερο είναι σχόλια τα οποία έχουν να κάνουν με την ανεξαρτησία της άποψής μου: «Αυτό το λέει επειδή είναι γυναίκα του Μπακογιάννη» ή «αυτό το λέει επειδή ο Μητσοτάκης είναι θείος του άντρα της». Αυτά μου κλονίζουν το νευρικό μου σύστημα. Έπειτα από τόσα χρόνια δουλειάς, έρχεται κάποιος και σου κολλάει μια ταμπέλα που τζάμπα είναι, αλλά με ενοχλεί. Και με ενοχλεί πάρα πολύ όταν το κάνουν γυναίκες. Σου αρνούνται τη δυνατότητα να έχεις την ανεξαρτησία της άποψής σου.
Υπάρχει ατελείωτος εσωτερικευμένος μισογυνισμός;
Ναι, ατελείωτος, πραγματικά.
Πρέπει να είναι πάρα πολύ κουραστικό να αποδεικνύεις συνεχώς την αμεροληψία σου.
Εγώ πάντα εκκινώ από την πλευρά του πολίτη. Ξέρεις, τη λέξη «τηλεθεατής» δεν την μπορώ. Μου τη δίνει, μου τη βαράει από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην τηλεόραση. Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις αυτόν που είναι απέναντί σου ως τηλεθεατή, δηλαδή καταναλωτή ενός τηλεοπτικού προγράμματος. Εγώ βλέπω απέναντί μου πολίτες που έχουν κρίση, που κατανοούν και που φιλτράρουν. Θέλω να πιστεύω ότι στέκομαι απέναντί τους με εντιμότητα και προσπαθώντας να διαμεσολαβήσω μεταξύ αυτών και της εκάστοτε εξουσίας. Αρα, ξεκινώ από τη δική τους πλευρά. Να μπω στα δικά τους παπούτσια, που είναι και τα δικά μου παπούτσια. Τα προβλήματα του κόσμου που με παρακολουθεί είναι και δικά μου προβλήματα, και της οικογένειάς μου, και των παιδιών μου. Τώρα, από εκεί και πέρα, άλλες φορές ενοχλούνται οι μεν, άλλες φορές ενοχλούνται οι δε. That’s life.
Τι σου έμαθε η μητρότητα που δεν θα μπορούσες να το έχεις μάθει με κανέναν άλλο τρόπο;
Οταν γίνεσαι μητέρα, ο εαυτός υποβιβάζεται. Η αφετηρία σου είναι πια το παιδί. Να είναι καλά το παιδί, να χαμογελάει το παιδί, να τρώει καλά το παιδί. Ολα ξεκινούν από εκεί. Επαναπροσδιορίζεσαι. Είσαι διατεθειμένη να κάνεις τις απόλυτες θυσίες, να αφήσεις τον εαυτό σου πίσω προκειμένου να είναι καλά το παιδί σου και να προσφέρεις αυτά που θες. Μου έμαθε έναν αλτρουισμό.
Αυτά που με ενοχλούν και με εκνευρίζουν περισσότερο είναι σχόλια τα οποία έχουν να κάνουν με την ανεξαρτησία της άποψής μου: «Αυτό το λέει επειδή είναι γυναίκα του Μπακογιάννη» ή «αυτό το λέει επειδή ο Μητσοτάκης είναι θείος του άντρα της». Αυτά μου κλονίζουν το νευρικό μου σύστημα. Έπειτα από τόσα χρόνια δουλειάς, έρχεται κάποιος και σου κολλάει μια ταμπέλα που τζάμπα είναι, αλλά με ενοχλεί.
Ο έγγαμος βίος; Ποια μαθήματα σου έδωσε;
Υπομονή, κατανόηση, να νιώθεις λίγο και τις αγωνίες του άλλου. Να μοιράζεσαι. Μια μοιρασιά είναι η συμβίωση. Είναι μια συμμαχία, σκληρή συμμαχία. Να μοιράζεσαι συναισθήματα, να μοιράζεσαι δυσκολίες και καθημερινότητα. Για μένα, το ωραιότερο πράγμα στη συμβίωση και στον γάμο είναι το γεγονός ότι επιτρέπεις στην ευαλωτότητά σου να γίνεται ορατή. Αυτό το ξεγύμνωμά μας δηλαδή, το ψυχικό και το πνευματικό, απέναντι στον άνθρωπο με τον οποίο ζούμε. Τον άνθρωπο που εμπιστευόμαστε απολύτως, που δεν θα μας κακολογήσει, δεν θα μας κακοχαρακτηρίσει. Εμένα μου αρέσει αυτή η αίσθηση της παράδοσης στον άνθρωπο που αγαπώ.
Είσαι ευτυχισμένη;
Είμαι πολύ ευτυχισμένη, είμαι ευλογημένη. Γιατί είμαι καλά, γιατί έχω μια όμορφη σχέση, ένα υπέροχο παιδί -και άλλα τρία παιδιά-, γιατί έχω φίλους και φίλες και νιώθω ολοκληρωμένη μέσα μου. Το 2026 ήταν μια πολύ μεγάλη δοκιμασία για μένα. Ξεκίνησε με μια πολύ σοβαρή περιπέτεια υγείας που με έκανε να επαναπροσδιορίσω τα πάντα. Με έμαθε να προσέχω περισσότερο τη Σία και να μην επιτρέπω πολλά-πολλά να περνάνε προκειμένου να είμαι καλά εγώ και η οικογένειά μου. Ήρθαν μετά οι αλλαγές οι επαγγελματικές και άλλες προσωπικές δοκιμασίες. Είναι μια χρονιά που μου περνάνε όλα ξυστά και στο τέλος κάπως τα καταφέρνω. Ως εκ τούτου, ναι, είμαι ευτυχισμένη. Και νομίζω ότι με τα χρόνια και μετά τις πρόσφατες εμπειρίες μου ξεφλούδισα καλύτερα την έννοια της λέξης «ευτυχία».
