Η συρρίκνωση του τραπεζικού δικτύου στην ελληνική περιφέρεια και το κλείσιμο των ΑΤΜ στα χωριά συνιστά άλλη μία δραματική απόδειξη της πλήρους εγκατάλειψης της υπαίθρου από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η επιλογή να μετατραπούν οι μικροί επαγγελματίες —οι μπακάληδες, οι φούρναρεις και οι καφετζήδες— σε άτυπους «τραπεζίτες» για τη διάθεση μετρητών έως 50 ευρώ μέσω POS, στο πλαίσιο του νέου ευρωπαϊκού κανονιστικού πλαισίου (PSR/PSD3), δεν αποτελεί καμία «καινοτομία», όπως επιχειρεί να την παρουσιάσει το επιτελικό κράτος. Αποτελεί τον ορισμό του εμπαιγμού και της κυβερνητικής ανικανότητας, που μετακυλίει τις ευθύνες του τραπεζικού συστήματος και της πολιτείας στις πλάτες των εξαντλημένων επαγγελματιών της επαρχίας.
Η απάντηση της γενικής γραμματέως Θεώνης Αλαμπάση στον κοινοβουλευτικό έλεγχο αποκάλυψε το μέγεθος του αδιεξόδου στο οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη οδηγεί τους πολίτες εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων. Μετά το σφράγισμα των σχολείων, την υποβάθμιση των κέντρων υγείας και τη διαμόρφωση ενός τοπίου ερήμωσης, η κυβέρνηση παρακολουθεί ως απλός θεατής τις τράπεζες να μαζεύουν τα υποκαταστήματα και τα μηχανήματά τους, αφήνοντας τους ηλικιωμένους και τους κατοίκους των απομονωμένων περιοχών παντελώς αβοήθητους. Αντί να επιβληθούν υποχρεώσεις στα τραπεζικά ιδρύματα για την εξασφάλιση της προσβασιμότητας των πολιτών στα δικά τους χρήματα, ο πρωθυπουργός και το οικονομικό του επιτελείο νίπτουν τας χείρας τους, προτείνοντας ως «λύση» να ρισκάρει ο κάθε παντοπώλης την ασφάλεια και τη ρευστότητα της επιχειρησής του.
Αυτή η πολιτική της συστηματικής απαξίωσης μετατρέπει τους κατοίκους της περιφέρειας σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εξαναγκάζοντάς τους σε έναν διαρκή ακρωτηριασμό των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος αρέσκεται να μιλά για ψηφιακό εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη, προσφέρει στην πραγματικότητα στην ελληνική επαρχία μια δυστοπική συνθήκη: να ψάχνει ο συνταξιούχος ρευστό στο συρτάρι του καφενείου επειδή η πολιτεία αδυνατεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα. Όταν η πρόσβαση στα μετρητά μετατρέπεται σε πολυτέλεια και οι υποδομές καταρρέουν η μία μετά την άλλη, είναι σαφές ότι η κυβερνητική πολιτική δεν ενδιαφέρεται για την επιβίωση της ελληνικής υπαίθρου, αλλά την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον μαρασμό και τον απόλυτο αποκλεισμό.
