Με έναν ογκώδη φάκελο που αριθμεί 105 πειστήρια, η υπεράσπιση της Ειρήνης Μουρτζούκου επιχείρησε να ανατρέψει τα δεδομένα της υπόθεσης, καταθέτοντας στην ανακρίτρια υλικό που –κατά τους ισχυρισμούς της– τεκμηριώνει την εκδοχή της.
Στον φάκελο περιλαμβάνονται γραπτά μηνύματα, ηχητικά ντοκουμέντα και βίντεο, τα οποία, σύμφωνα με την κατηγορούμενη, φωτίζουν άγνωστες πτυχές της υπόθεσης και στρέφουν τις ευθύνες αλλού. Οι ισχυρισμοί της χαρακτηρίζονται από την ίδια ως «καταπέλτης» εις βάρος της πρώην συντρόφου της και μητέρας του μικρού Παναγιωτάκη.
Όσα υποστήριξε στην απολογία της
Η Ειρήνη Μουρτζούκου, κατά την πολύωρη απολογία της, παρουσίασε τη δική της εκδοχή για τα γεγονότα:
• Επανέλαβε κατηγορηματικά ότι δεν ευθύνεται για τον θάνατο του παιδιού, απορρίπτοντας κάθε εμπλοκή.
• Περιέγραψε πού βρισκόταν το μοιραίο πρωινό, υποστηρίζοντας ότι το παιδί βρισκόταν με την Πόπη, επιχειρώντας να μετατοπίσει το επίκεντρο των ερευνών.
• Αναφέρθηκε στα όσα διαδραματίστηκαν κατά τη μεταφορά του παιδιού στο νοσοκομείο της Αμαλιάδας, αποκαλύπτοντας –όπως είπε– πιέσεις από τη γιαγιά του Παναγιωτάκη να μην καταθέσει. Σύμφωνα με την ίδια, της ζητήθηκε να μην αναφέρει ότι «το παιδί έφυγε στα χέρια της Καλλιόπης», με την απειλή ότι θα έχανε την επιμέλεια του άλλου παιδιού της.
• Προχώρησε σε σοβαρή καταγγελία περί κακοποίησης του παιδιού, καταθέτοντας βίντεο που –κατά πληροφορίες– δείχνει το παιδί σε κατάσταση έντονης distress, μέσα σε κάδο πλυντηρίου. Στιγμιότυπα του υλικού προβλήθηκαν ήδη τηλεοπτικά, προκαλώντας σοκ.
Η ουσία της υπερασπιστικής γραμμής
Η υπεράσπιση επιχειρεί να δομήσει ένα αφήγημα που βασίζεται:
- στη μεταφορά ευθυνών σε τρίτα πρόσωπα,
- και στην ανάδειξη στοιχείων που –όπως υποστηρίζεται– δεν είχαν αξιολογηθεί επαρκώς.
Ωστόσο, το βάρος των αποδείξεων και η αξιοπιστία των ισχυρισμών θα κριθούν από τις δικαστικές αρχές, με την υπόθεση να παραμένει ιδιαίτερα σύνθετη και φορτισμένη.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η κατάθεση των 105 πειστηρίων ανοίγει νέο κύκλο στην έρευνα, με τα ερωτήματα να πολλαπλασιάζονται και την αλήθεια να αναζητείται πλέον μέσα από ένα ακόμη πιο πυκνό πλέγμα καταγγελιών και αντικρουόμενων εκδοχών.
Το βράδυ της 4ης Αυγούστου 2024, στο σπίτι βρίσκονταν: εγώ, η Φ
Περί τις 21:00, η Καλλιόπη μάς ενημέρωσε ότι θα βγει για να συναντήσει την Παναγιώτα Κωστοπούλου και θα επιστρέψει αργότερα. Οι υπόλοιποι παραμείναμε στην οικία, χωρίς να δημιουργηθεί οποιαδήποτε ένταση — πολλώ δε μάλλον καυγάς μεταξύ εμού και της Καλλιόπης, όπως αναληθώς έχει κατατεθεί.
Κατά την απουσία της, έκανα μπάνιο τον Παναγιώτη, ήπιε το γάλα του και η Φωτεινή έπαιζε μαζί του. Κάποια στιγμή, ο Παναγιώτης έκανε εμετό και ήταν γενικά κακοδιάθετος. Τον ξανακάναμε μπάνιο, καθώς είχε λερωθεί, και ο Νίκος κάλεσε την Καλλιόπη να επιστρέψει. Μίλησα κι εγώ μαζί της, ζητώντας της να φέρει πάνες για το παιδί.
Γεγονότα της 5ης Αυγούστου 2024
Το επόμενο πρωί ξύπνησε πρώτη η Φωτεινή, η οποία —όπως αναφέρω— είχε κάνει έντονη χρήση ναρκωτικών ουσιών το προηγούμενο βράδυ. Για ανεξήγητο λόγο βιαζόταν να φύγει, ζητώντας επίμονα να τη μεταφέρω στον σταθμό ΚΤΕΛ ήδη από τις 9:30, παρότι το δρομολόγιο ήταν στις 11:00. Την πήγα και επέστρεψα στο σπίτι.
Στο μεταξύ, ο Παναγιώτης είχε ξυπνήσει και βρισκόταν με την Καλλιόπη. Εκείνη προσπάθησε να τον ταΐσει, αλλά το παιδί δεν είχε όρεξη. Προσπάθησε εκ νέου, χωρίς αποτέλεσμα, γεγονός που την εκνεύρισε και απευθύνθηκε προς το παιδί με έντονο ύφος.
Σημειώνω ότι τις τελευταίες ημέρες πριν τον θάνατό του, η Καλλιόπη έδειχνε κουρασμένη από τη φροντίδα του παιδιού και είχε εκφράσει την επιθυμία να «απαλλαγεί» από αυτήν. Μάλιστα, της είχα προτείνει να αναλάβω εγώ πλήρως τη φροντίδα του.
Λίγο αργότερα, η Καλλιόπη απομακρύνθηκε και συνομίλησε για αρκετή ώρα τηλεφωνικά με τη μητέρα της, Φωτεινή Λιακοπούλου — γεγονός στο οποίο τότε δεν έδωσα σημασία.
Περί τις 12:00–12:30, εγώ πήγα στο μπάνιο για καθαριότητα και η Καλλιόπη έμεινε με το παιδί. Λίγα λεπτά μετά, με φώναξε έντονα λέγοντας ότι «το παιδί δεν είναι καλά». Βγαίνοντας, την είδα πάνω από το καρότσι. Πήρα τον Παναγιώτη και προσπάθησα να τον συνεφέρω, κάνοντάς του μαλάξεις και προσπάθειες αναπνοής. Το παιδί ήταν ζεστό και έκανε εμετό με κοκκινωπό χρώμα.
Καθ’ όλη τη διάρκεια, η Καλλιόπη δεν επιχείρησε να προσφέρει βοήθεια, ενώ εγώ προσπαθούσα να τον επαναφέρω.
Επισημαίνω ότι η απουσία μου στο μπάνιο διήρκεσε περίπου 5–10 λεπτά — διάστημα κατά το οποίο δεν είχα οπτική επαφή με το παιδί. Κατά συνέπεια, δεν γνωρίζω τι συνέβη σε αυτό το κρίσιμο χρονικό σημείο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι οι καταθέσεις της Καλλιόπης για τη θέση μας εκείνη τη στιγμή είναι αναληθείς.
Κατά τη μεταφορά στο νοσοκομείο, εγώ πίστευα ότι το παιδί ήταν ζωντανό, ενώ η Καλλιόπη υποστήριζε ότι είχε ήδη πεθάνει. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου, η ίδια δήλωσε άγνοια για το τι συνέβη.
Υπό την πίεση αυτή, κατέθεσα όσα μου υπεδείχθησαν. Στη συνέχεια, όπως προκύπτει, υπήρξε συντονισμένη προσπάθεια να εμφανιστώ ως υπεύθυνη για τον θάνατο του παιδιού.
