Ένα φακελάκι ζάχαρης ή τσαγιού και μια ξεχωριστή βραδιά στα βράχια της Αγγλίας. Δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται με τον Robert Smith και δύο αγαπημένα τραγούδια των The Cure.
Η πρώτη μάς γυρίζει στο 1979, όταν οι The Cure ετοίμαζαν το πρώτο τους άλμπουμ, Three Imaginary Boys. Για το «So What» έπρεπε να ολοκληρωθούν οι στίχοι, αλλά ο Robert Smith δεν είχε βρει ακόμη αυτό που έψαχνε.
Η λύση ήρθε με έναν μάλλον απρόσμενο τρόπο. Όπως θυμάμαι να διαβάζω και στη βιογραφία του συγκροτήματος, ο Smith κατέφυγε σε κάτι που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς: ένα μικρό φακελάκι, πιθανότατα ζάχαρης ή τσαγιού, έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που διάβασα το βιβλίο και δεν θα ορκιζόμουν πλέον για το ποιο από τα δύο ήταν! Στην πίσω πλευρά του υπήρχε ένα διαφημιστικό κείμενο για ένα σετ διακόσμησης γλυκών, το οποίο αποφάσισε να αξιοποιήσει στους στίχους του τραγουδιού, συνδυάζοντάς το με τις γραμμές που είχε ήδη γράψει ο Lol Tolhurst.
Έτσι προέκυψαν οι αρκετά παράξενοι στίχοι του «So What», με αναφορές σε σακούλες ζαχαροπλαστικής και εργαλεία διακόσμησης γλυκών. Μια εντελώς απρόβλεπτη πηγή έμπνευσης, που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς για ένα τραγούδι των The Cure.
Η δεύτερη ιστορία είναι πιο προσωπική και συνδέεται με το «Just Like Heaven».
Πρωταγωνίστρια είναι η Mary Poole, η γυναίκα που ο Robert Smith γνώρισε στα εφηβικά του χρόνια και παντρεύτηκε το 1988. Το 1980, οι δυο τους είχαν επισκεφθεί το Beachy Head, μια εντυπωσιακή τοποθεσία με απόκρημνους βράχους στο Σάσεξ της Αγγλίας. Η εμπειρία εκείνης της εκδρομής έμεινε στη μνήμη του Smith και χρόνια αργότερα αποτέλεσε μία από τις βασικές πηγές έμπνευσης για το «Just Like Heaven».
Η ιστορία έχει και μια όμορφη συνέχεια. Περίπου έξι χρόνια αργότερα, ο Robert Smith και η Mary επέστρεψαν στο ίδιο σημείο. Δεν ήταν απλώς μια ακόμη επίσκεψη. Η ανάμνηση εκείνης της πρώτης εκδρομής είχε πλέον συνδεθεί με ένα τραγούδι που θα γινόταν ένα από τα μεγαλύτερα της καριέρας του συγκροτήματος.
Η Mary εμφανίζεται μάλιστα και στο βιντεοκλίπ του «Just Like Heaven», όπου χορεύει μαζί με τον Smith. Μια λεπτομέρεια που αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν γνωρίζει κανείς την ιστορία πίσω από το τραγούδι.
Από ένα μικρό φακελάκι που κατέληξε να δώσει στίχους σε ένα τραγούδι μέχρι μια εκδρομή που έμεινε αξέχαστη, αυτές οι δύο ιστορίες αποκαλύπτουν κάτι από την πιο προσωπική πλευρά του Robert Smith. Και είναι ωραίο να ανακαλύπτεις πως πίσω από τραγούδια που ακούμε εδώ και δεκαετίες κρύβονται τέτοιες μικρές, απρόσμενες ιστορίες.
