Εγραψε η φιλόζωη και υπεύθυνη στον Δήμο για τα αδέσποτα, Αλεξάνδρα Δημοπούλου:
Ο Χλόης, ο αλήτης της αγέλης του Πανεπιστημίου δεν είναι κοντά μας.
Χτυπήθηκε από αυτοκίνητο το πρωί θανατηφόρα. Ειδοποιήθηκα από εθελόντρια της περιοχής, έτρεξα αμέσως, ήταν ήδη νεκρός.
Πάντα έκλεβε καρδιές, το ξέρουμε όλοι, ήταν φιλικός αλλά και με ύφος, και ουδέποτε αποδέχτηκε περιορισμό ή υιοθεσία. Ο πιο μάγκας της αγέλης, ο πιο κοντός, μα δεν τον έκανες καλά αν αυτός δεν ήθελε.
Όλη η αγέλη καθόταν εκεί παραταγμένη και αθόρυβη απέναντι στο νεκρό σώμα του Χλόη.
Στο δρόμο προς άνω Καστρίτσι, στο ύψος του Πανεπιστημίου. Όση ώρα ήμουν εκεί παρατήρησα ότι σ’ αυτό το δρόμο τα αυτοκίνητα τρέχουν πολύ!
Εντύπωση μου έκανε ένας κύριος που σταμάτησε και εξέφρασε πάλι και πάλι τη λύπη του γι αυτό που συνέβη. Δεν μπορούσε να κρύψει τη συγκίνησή του δε, που έβλεπε όλη την αγέλη απέναντι να κοιτάει το νεκρό Χλόη σε απόλυτη σιγή.
Πέρασε κι ένας άλλος που σταμάτησε για να μου πει «βάλε λουρί στο σκύλο σου!!!» και μου έδειχνε και με τα χέρια έντονα τι να κάνω μέσα από το αυτοκίνητο. Κοιταχτήκαμε με την άλλη εθελόντρια και αναρωτηθήκαμε “ποιο απόλα τα σκυλιά εννοεί σκύλο μου? κι από πού είχε κατέβει αυτός ?…….”
Ειδοποίησα τη Gioula Anogiati από το ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΕΩΝ και κάλεσε το Αποτεφρωτήριο μικρών ζώων Δυτικής Ελλάδος.
Οι άνθρωποι ήρθαν σε λίγα λεπτά και όπως πάντα με απίστευτη ευγένεια και σεβασμό προς το ζώο και προς τους εθελοντές. Πήραν το Χλόη.
Του είπα «Καλό ταξίδι ρε Χλόη» κι άκουσα κι αυτούς να επαναλαμβάνουν «Καλό ταξίδι Χλόη» .
Έπλυναν όσο μπορούσαν το δρόμο από τα αίματα.
Έφυγαν με το Χλόη.
Πάνε οι λιακάδες, οι βροχές, οι βόλτες , η αλητεία, το ψιλοαγρίεμα άμα κάτι τον «χαλούσε», πάνε οι λίγες λιχουδιές , πάει η ζωή. Αυτό ήταν.
Πήρα φεύγοντας μέσα στο αυτοκίνητο το Νιόνιο καθώς ήταν ο πιο θλιμμένος , πήγαμε μια βόλτα και μετά τον κατέβασα εκεί που συχνάζει δίπλα στο φιλαράκι του τον Κανέλο , απέναντι από το νοσοκομείο, για να ξεχαστεί.
Η ζωή συνεχίζεται και οι ιστορίες.
