Στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων της Νέας Υόρκης συμβαίνει το αδιανόητο. Το προθεσμιακό συμβόλαιο Μαΐου για το αμερικανικό πετρέλαιο West Texas Intermediate υποχωρεί κατά 306% και κλείνει σε αρνητικό έδαφος για πρώτη φορά στην ιστορία, στα -37,63 δολάρια.
Φαντάζει απίστευτο σήμερα, που η ενεργειακή κρίση κάνει το πετρέλαιο πανάκριβο, φέρνει τις τιμές και πάλι πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι και απειλεί να σπρώξει την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση. Και μπορεί σήμερα το γέμισμα του ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου και το γύρισμα του θερμοστάτη του καλοριφέρ να προκαλούν σε πολλούς καταναλωτές ανά τον πλανήτη «εγκεφαλικά», όμως μόλις πριν από δύο χρόνια, το πετρέλαιο άξιζε κυριολεκτικά τίποτα.
Πώς συνέβη αυτό; Ήταν ο καιρός που τα πρώτα lockdowns του κορωνοϊού σταματούσαν κάθε δραστηριότητα ανά τον πλανήτη. Ο κόσμος δεν έπαιρνε πια τα αυτοκίνητά του για να πάει στη δουλειά, τα αεροπλάνα προσγειώνονταν επ΄ αόριστο στα αεροδρόμια και τα εργοστάσια κατέβαζαν ρολά, με αποτέλεσμα η ζήτηση για πετρέλαιο να καταρρέει.
Όμως, η βιομηχανία του πετρελαίου παρακολουθούσε αμήχανη. Μπροστά σε αυτό το πρωτοφανές σκηνικό, οι παραγωγοί δεν ήθελαν να σταματήσουν την παραγωγή τους, ελπίζοντας ότι με κάποιο τρόπο, το πρόβλημα θα λυνόταν σύντομα. Όμως καθώς το πετρέλαιο που αντλούσαν δεν είχε πού να διοχετευτεί, οι χώροι αποθήκευσης άρχισαν να γεμίζουν. Η αγορά αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τα παρκαρισμένα τάνκερς σαν πλωτές δεξαμενές αποθήκευσης.
Καθώς πλησίαζε ο Μάιος, όλο το πετρέλαιο που άλλαζε χέρια με το συμβόλαιο WTI Μαΐου έπρεπε να παραδοθεί κάπου. Μη έχοντας πού να αποθηκεύσουν όλο το πετρέλαιο που σύντομα έπρεπε να παραλάβουν, οι traders άρχισαν να πανικοβάλλονται. Έτσι, αντί για να πληρώνουν για να αποκτήσουν πετρέλαιο, έφτασαν να πληρώνουν για να το ξεφορτωθούν. Και κάπως έτσι φτάσαμε στις αρνητικές τιμές, για πρώτη φορά στην ιστορία.
Ασφαλώς, το συμβόλαιο Ιουνίου ήταν αυτό που καλύτερα αντανακλούσε τις πραγματικές δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά, και αυτό κινούνταν περίπου στα 22 δολάρια το βαρέλι.
