Η ίδια αναφέρθηκε στη μάχη που έδωσε ο Γιάννης Κολοτούρας, κάνοντας λόγο για έναν άνθρωπο «δοτικό, συμπονετικό και πάντα διαθέσιμο να βοηθήσει», ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στη δύναμη και την αισιοδοξία που επέδειξε μέχρι το τέλος. Όπως σημειώνει, πίστευε ότι θα καταφέρει να ξεπεράσει τη δοκιμασία, παρά τις δυσμενείς προβλέψεις, ενθυμούμενη χαρακτηριστικά τα λόγια του: «Πρέπει να τα καταφέρω για τη Δανάη μου».
Παράλληλα, τονίζει τη σημαντική του συμβολή στην εταιρεία Zeus+Dione, αλλά και την προσωπική του στάση ζωής, κάνοντας λόγο για έναν άνθρωπο με ευγένεια, πειθαρχία και αίσθημα ευθύνης, που ξεχώριζε τόσο στον επαγγελματικό όσο και στον προσωπικό του κύκλο.
Αναλυτικά η ανάρτησή της:
Γιάννη μου, Άνθρωποι σαν κι εσένα σπανίζουν…
Μου είναι τόσο δύσκολο να σε αποχαιρετίσω, διότι από την αρχή αυτού του Γολγοθά που κλήθηκες να ανέβεις πίστευα ότι θα τα καταφέρεις… Ήσουν τόσο νέος… Έτσι που περπατούσαμε σ’ εκείνο τον ατελείωτο διάδρομο του Νοσοκομείου, φαινόσουν δυνατός να δώσεις αυτή τη μάχη με πίστη και αποφασιστικότητα και να κερδίσεις αυτόν τον αγώνα… παρά τις δυσμενείς προβλέψεις και τα χαμηλωμένα βλέμματα των γιατρών γύρω σου…
Θυμάμαι τα λόγια σου: “Πρέπει να τα καταφέρω για τη Δανάη μου”.
Πίστεψα κι εγώ, είναι αλήθεια, ότι ίσως το θαύμα να γίνει. Ότι θα κερδίσεις και πάλι, όπως κέρδιζες πάντα… απέναντι στις προκλήσεις και τις μάχες της καθημερινότητας. Στον Μαραθώνιο που έτρεχες, με τους φίλους να σε χειροκροτούν στη διαδρομή και στον τερματισμό.
Μένει ανεξίτηλη στη μνήμη μου η εικόνα σου, ικανοποιημένος και χαμογελαστός λίγο πριν τον τερματισμό σου στη γωνία Ηρώδου Αττικού και Βασιλίσσης Σοφίας λίγους μήνες πριν… Τίποτα δεν προμήνυε τι θα ακολοθούσε…
Θα μπορούσα να μιλώ ατελείωτες ώρες για τον φίλο που χάσαμε. Έναν άνθρωπο δοτικό, συμπονετικό και διαθέσιμο να βοηθήσει όποιον αντιμετώπιζε πρόβλημα… Γιατί ο Γιάννης έβρισκε πάντα με κάποιο μαγικό τρόπο τη λύση…
Για τον δημιουργικό επαγγελματία που ερχόταν πρώτος στο γραφείο και έφευγε τελευταίος. Η Zeus and Dione δεν θα ήταν τίποτα χωρίς εσένα.
Για τον πιστό και αγαπημένο φίλο στις καλές, αλλά -κυρίως- στις δύσκολες ώρες. Για τον Άνθρωπο της πόλης, που λάτρεψε τη Σύρο, τις Κυκλάδες, τη θάλασσα! Για τον Γιάννη της ευγένειας και της καλοσύνης. Και, ταυτόχρονα,της πειθαρχίας και της ευθύνης.
Αντί γι’ αυτό, προτιμώ να τον κρατήσω στη μνήμη μου χαμογελαστό και δραστήριο. Με εκείνη την αισιόδοξη ματιά του να δίνει κουράγιο και ελπίδα στους δικούς του ανθρώπους και σε όλους εμάς που τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.
Αντίο, Καλέ μου Γιάννη. Rest In Peace my dear Friend».
