Εγραψε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης στον Δήμο ερυμάνθου Διαμαντής Κανελλόπουλος:
Συνήθως επιλέγω τη σιωπή, όταν φεύγουν άνθρωποι που εκτιμώ.
Όμως για σένα, φίλε Γιώργο — γείτονα και συνάδελφε στην Αυτοδιοίκηση — νιώθω πως δεν μπορώ να μείνω σιωπηλός.
Γνωριστήκαμε μέσα από το μετερίζι της Αυτοδιοίκησης.
Μας ένωνε η ίδια αγάπη για τα χωριά μας και η ίδια αγωνία για τον τόπο μας.
Διαφωνήσαμε αρκετές φορές, όπως συμβαίνει πάνω σε δημιουργικούς διαλόγους και εποικοδομητικές συζητήσεις.
Οι διαφωνίες μας όμως χαρακτηρίζονταν από σεβασμό, πολιτικό πολιτισμό , με χαμόγελο
και βέβαια με εκείνο το αστείρευτο χιούμορ σου, που μπορούσε να ελαφρύνει ακόμη και τις πιο δύσκολες συζητήσεις.
Θα θυμάμαι πάντα την αυθόρμητη πρόσκλησή σου, κάθε φορά που συναντιόμασταν:
«Έλα να καθίσουμε στην ταβέρνα, να τα πούμε…».
Και εκεί, μέσα στην απλότητα της καθημερινότητας, να μιλάμε για τον τόπο, για τα χωριά μας, για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα που ζητούν λύσεις.
Έδινες σε όλους κάτι πολύτιμο και σπάνιο: το χαμόγελό σου.
Πριν λίγες μέρες συναντηθήκαμε στη γειτονιά. Κοιταχτήκαμε για λίγο, χωρίς λόγια.
Σήμερα νιώθω πως εκείνη η σιωπή ήταν, χωρίς να το ξέρουμε, ένας τελευταίος χαιρετισμός.
Καλό σου ταξίδι, γείτονα, συνάδελφε και ΦΙΛΕ.
Θα σε θυμόμαστε πάντα με το χαμόγελο
