Η ευλογιά ήταν για αιώνες μια θανατηφόρα ασθένεια που σκότωνε περίπου το ένα τρίτο όσων νοσούσαν και άφηνε τους επιζώντες με σοβαρές παραμορφώσεις. Το 1798, ο Βρετανός γιατρός Έντουαρντ Τζέννερ παρατήρησε ότι οι εργάτες στα γαλακτοκομεία δεν νοσούσαν από ευλογιά, διότι είχαν ήδη εκτεθεί στην πολύ ηπιότερη δαμαλίτιδα (μια παρόμοια νόσο των αγελάδων). Βασισμένος σε αυτό, ανέπτυξε το εμβόλιο — εξού και η λέξη «vaccine» προέρχεται από το λατινικό «vacca» (αγελάδα).
Ωστόσο, επειδή η θεωρία των μικροβίων ήταν εντελώς άγνωστη εκείνη την εποχή, οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πώς ακριβώς λειτουργούσε η ανοσία. Χωρίς την κατανόηση του ανοσοποιητικού συστήματος, η ιδέα της έγχυσης υγρού από ένα άρρωστο ζώο σε έναν υγιή άνθρωπο φάνταζε σε πολλούς παράλογη και επικίνδυνη. Σαν αποτέλεσμα, άρχισαν να κυκλοφορούν φυλλάδια από πολέμιους του εμβολιασμού που περιέγραφαν τερατώδεις παρενέργειες του εμβολίου, όπως ασθενείς που έβγαζαν κέρατα ή αποκτούσαν χαρακτηριστικά αγελάδας ή παιδιά που υπέφεραν από νοητική υστέρηση, την οποία απέδιδαν σε «ζωώδη» μετάλλαξη του εγκεφάλου.
Αυτές οι υπερβολές οπτικοποιήθηκαν από διάσημους σκιτσογράφους της εποχής, όπως ο Τζέιμς Γκίλρεϊ, ο οποίος ζωγράφιζε εμβολιασμένους ανθρώπους με μοσχαράκια να ξεπετάγονται μέσα από τα μπράτσα τους, τα μάγουλα και τους γλουτούς τους, να βγάζουν κέρατα, ουρές ή ρύγχος αγελάδας ή έγκυες γυναίκες να γεννούν μοσχαράκια ή Μινώταυρους, μετατρέποντας έτσι τον φόβο σε μαζική υστερία.
Οι αντιδράσεις στο εμβόλιο δεν περιορίζονταν μόνο σε φαντασιώσεις περί μεταλλάξεων. Η ασθένεια της ευλογιάς θεωρούνταν συχνά από τον κλήρο ως «θεϊκή δοκιμασία», κατά συνέπεια η προσπάθεια πρόληψής της μέσω ενός ζωικού ιού θεωρήθηκε ύβρις και παρεμβολή στο έργο του Θεού. Το εμβόλιο χαρακτηρίστηκε ευθέως ως «το σημάδι του θηρίου» και παρομοιάστηκε με την αμαρτωλή λατρεία του Χρυσού Μόσχου της Παλαιάς Διαθήκης.
Επίσης, λόγω των κακών συνθηκών υγιεινής στα δημόσια νοσοκομεία και της πρακτικής μεταφοράς του εμβολίου απευθείας «από μπράτσο σε μπράτσο» (από τον έναν ασθενή στον άλλον), υπήρχε πραγματικός κίνδυνος μετάδοσης άλλων, σοβαρών ασθενειών όπως η σύφιλη. Αυτό έδινε ένα σοβαρό πάτημα αλήθειας στην επιχειρηματολογία των αντιεμβολιαστών.
Τελικά, στα μέσα του 19ου αιώνα το Βρετανικό Κοινοβούλιο νομοθέτησε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, μετατρέποντας ένα ιατρικό ζήτημα σε μια έντονη πολιτική σύγκρουση γύρω από τις ατομικές ελευθερίες -κάτι που θυμίζει έντονα τις σύγχρονες συζητήσεις για τη δημόσια υγεία. Ωστόσο, ο Τζέννερ χαρακτηρίζεται μέχρι σήμερα ως «ο πατέρας της ανοσολογίας», ενώ θεωρείται ότι έσωσε περισσότερες ζωές από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.
