Προσφεύγει στην δικαιοσύνη γιατί είχαν βγάλει το παιδί της «τελειωμένο»
Η οδοντίατρος Ευη Βέρρη, μητέρα του Μάριου, του 18χρονου που νοσηλευόταν στην ΜΕΘ του Νοσοκομείου Ρίου στα μέσα του περασμένου Νοεμβρίου ξεσπά. Και αφήνει αιχμές πώς θα προσφύγει στην Δικαιοσύνη ενάντια σε όσους συνέβαλαν στο να κινδυνεύσει το παιδί της. Από τις αρχές Νοεμβρίου και ενώ το παιδί νοσηλευόταν στο Ρίο, η μητέρα προσπαθούσε μέσω του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων να βρει δότη για συκώτι. Ο ΕΟΜ απαντούσε αρνητικά, ενώ και γιατροί στο Ρίο είχαν ενημερωθεί πώς «δεν μπορεί να γίνει μεταμόσχευση σε μία… τελειωμένη ιστορία»! Τα παραπάνω λόγια είναι κυνικά, αλλά ουσιαστικά με πλάγιο τρόπο… κάτι τέτοιο έλεγαν στην μητέρα – οδοντίατρο από το Αγρίνιο. Τελικά μετά από την δημοσιοποίηση του ζητήματος από τοπικά και πανελλαδικά μέσα ενημέρωσης, παρενέβη μέχρι και ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης. Βρέθηκε η λύση του Νοσοκομείου του Τορίνο. Εκεί έγινε η μεταμόσχευση και το παιδί έζησε. Και πλέον η μάνα ξεσπά: «Πώς να μην νιώσω θυμό για όλα όσα ζήσαμε, όταν ακόμη προσπαθούμε να μαζέψουμε τα απόνερα της τρικυμίας που περάσαμε στην Ελλάδα; Τρεις μήνες και δεκαεπτά μέρες μετά, είμαστε ακόμη εδώ. Και ένα ακόμη χειρουργείο για τον Μάριο έρχεται. Από το καλοκαίρι του 2024 ζήσαμε την αμέλεια, την ανεπάρκεια και τα λάθη. Και δεν εμφανίστηκε κανείς. Κανείς να αναλάβει ευθύνη. Κανείς να εξηγήσει. Κανείς να σταθεί απέναντι στην αλήθεια. Σήμερα εκείνοι κοιμούνται ήσυχοι στα σπίτια τους, οχυρωμένοι πίσω από μια θεσμική ανευθυνότητα και ένα σύστημα που αποφεύγει την απόδοση προσωπικής ευθύνης, διαχέοντάς την μέχρι να χαθεί στη γραφειοκρατία.
Κι εμείς είμαστε ακόμη σε ένα νοσοκομείο στο εξωτερικό, μαζί με τους Ιταλούς γιατρούς που προσπαθούν με γνώση, ευθύνη και ανθρωπιά να διορθώσουν όσα άλλοι άφησαν πίσω τους ,σε ένα σύστημα όπου οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αποδεικνύονται “διακοσμητικοί”, ανίκανοι να εντοπίσουν την ανεπάρκεια πριν αυτή μετατραπεί σε τραγωδία.
Και κάποιοι θα πουν: «προχωρήστε», «ξεχάστε».
Όχι. Δεν θα ξεχάσουμε. Γιατί όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχει λήθη. Υπάρχει ευθύνη. Και η ευθύνη πρέπει να γίνει δικαιοσύνη.
Ο Μάριος ήρθε εδώ στην Ιταλία με πολλές ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Ξέρετε πού νοσηλευόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο πριν από το Ρίο; Ένα παιδί με κίρρωση ήπατος ευάλωτο που θα έπρεπε να είναι προστατευμένο βρισκόταν σε «φιλοξενία» στη ΜΕΛ (μονάδα ειδικών λοιμώξεων)— μια ακατάλληλη και επικίνδυνη «φιλοξενία» που έχει γίνει πια ο κανόνας της παρακμής μας. Και μας έκαναν και χάρη. Αυτό δεν είναι απλώς ένα περιστατικό. Είναι η κανονικοποίηση της εξαθλίωσης. Πείτε μου ειλικρινά: αυτό είναι υγεία ή μια κανονικοποιημένη αδιαφορία; Στην Ιταλία, πρόσφατα, ένα μικρό παιδί χάθηκε μετά από ένα ιατρικό λάθος. Η χώρα συγκλονίστηκε. Τα μέσα ενημέρωσης έψαξαν και αποκάλυψαν τα λάθη. Στάθηκαν δίπλα στη μητέρα και στην οικογένεια. Η δικαιοσύνη από την πρώτη στιγμή κάνει το καθήκον της.
Στην Ιταλία λοιπόν η πολιτεία σκύβει πάνω από το λάθος. Εδώ, το λάθος “θάβεται” κάτω από υποσχέσεις. Σε ποια χώρα ζούμε; Σε αυτή που κυβερνά το μέσον και οι γνωριμίες; Σε αυτή όπου αν πεις την αλήθεια θεωρείσαι τρελός; Σε αυτή όπου υπάρχουν κατεστημένα και κλίκες που δεν επιτρέπουν να εισχωρήσει νέο αίμα και νέες ιδέες; Σε αυτή όπου αν αρρωστήσεις πρέπει να γίνεις επαίτης σε πολιτικά γραφεία για να βρεις κρεβάτι; Σε αυτή όπου αισθάνεσαι υποχρεωμένος σε “γραμματείς και Φαρισαίους” που καλλιεργούν αυτή τη σαθρή νοοτροπία; Όχι λοιπόν. Δεν θα σωπάσουμε. Μετά από αυτόν τον εφιάλτη έχουμε γίνει πιο δυνατοί. Και θα παλέψουμε μέχρι να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι».
