Η καταδικαστική απόφαση που αποκλείει τη Μαρίν Λεπέν από τη διεκδίκηση δημόσιων αξιωμάτων δεν είναι απλώς μια νομική υπόθεση. Είναι η εκδήλωση μιας θεμελιώδους κρίσης του πολιτικού συστήματος, που επιλέγει να αποκλείσει αντί να αναμετρηθεί. Αντί να αφήνει τις πολιτικές ιδέες να κρίνονται από την κάλπη, το κατεστημένο καταφεύγει στη δικαστική εξόντωση όσων αμφισβητούν την κυριαρχία του.
Η ίδια η Λεπέν χαρακτήρισε την απόφαση ως «πολιτική θανατική ποινή», ενώ ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, παρά τις ιδεολογικές διαφορές του, εξέφρασε την ανησυχία του ότι η στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων είναι ένα όπλο που αύριο μπορεί να στραφεί εναντίον οποιουδήποτε απειλεί το σύστημα. Με την τοποθέτησή του αυτή, έθεσε στο τραπέζι την ανάγκη μιας 6ης Γαλλικής Δημοκρατίας, όπου η λαϊκή κυριαρχία δεν θα υπονομεύεται από αντιδημοκρατικές πρακτικές.
Το Μεγάλο Ερώτημα:
Τι Ακριβώς Φοβούνται τα Κατεστημένα;
Αν η Μαρίν Λεπέν είναι τόσο «επικίνδυνη», γιατί δεν την αντιμετωπίζουν πολιτικά; Γιατί δεν αφήνουν τον λαό να την κρίνει στην κάλπη;
Αν οι πολίτες θέλουν αλλαγή, είναι βαθιά αντιδημοκρατικό να τους στερείται η επιλογή τους. Ο αποκλεισμός ενός πολιτικού αντιπάλου δεν είναι νίκη της δημοκρατίας, αλλά παραδοχή της αποτυχίας του συστήματος να τον αντιμετωπίσει με δημοκρατικά μέσα.
1. Το Δικαίωμα του Εκλέγεσθαι: Βασικός Πυλώνας της Δημοκρατίας
Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι είναι ιερό και αναφαίρετο. Όταν η πολιτική αντιπαράθεση αντικαθίσταται από δικαστικούς αποκλεισμούς, η δημοκρατία μετατρέπεται σε ελεγχόμενη ολιγαρχία. Αν η Λεπέν ή οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός εκπροσωπεί μια επικίνδυνη ιδεολογία, η λύση δεν είναι η απαγόρευση, αλλά η πολιτική αντιπαράθεση, η δημόσια συζήτηση και η κρίση του λαού στις εκλογές.
2. Πολιτική Δικαιοσύνη ή Ολιγαρχική Εκτροπή;
Η χρησιμοποίηση της δικαστικής εξουσίας για τον αποκλεισμό πολιτικών αντιπάλων δεν είναι δείγμα υγιούς δημοκρατίας, αλλά ενός καθεστώτος που πασχίζει να διατηρήσει τον έλεγχο με κάθε τρόπο. Ο Μελανσόν επεσήμανε ότι σήμερα το «σύστημα» στρέφεται κατά της ακροδεξιάς, αλλά αύριο μπορεί να στραφεί κατά της αριστεράς – ή όποιου αμφισβητεί το κατεστημένο.
3. Η Γαλλία Αντιμέτωπη με τη Ριζοσπαστικοποίηση
Οι Γάλλοι πολίτες που στηρίζουν τη Λεπέν δεν βλέπουν απλώς μια δικαστική απόφαση, αλλά μια συνωμοσία του κατεστημένου ενάντια στη λαϊκή βούληση. Η δημοκρατία δεν κερδίζει αποκλείοντας πολιτικούς αντιπάλους, αλλά επιτρέποντας στον λαό να επιλέξει ελεύθερα. Ο αποκλεισμός της Λεπέν και κάθε παρόμοια προσπάθεια φίμωσης δεν μειώνει τον ριζοσπαστισμό – τον ενισχύει.
Οι Γάλλοι πολίτες που στηρίζουν τη Λεπέν δεν βλέπουν απλώς μια δικαστική απόφαση, αλλά μια συνωμοσία του κατεστημένου ενάντια στη λαϊκή βούληση. Η δημοκρατία δεν κερδίζει αποκλείοντας πολιτικούς αντιπάλους, αλλά επιτρέποντας στον λαό να επιλέξει ελεύθερα. Ο αποκλεισμός της Λεπέν και κάθε παρόμοια προσπάθεια φίμωσης δεν μειώνει τον ριζοσπαστισμό – τον ενισχύει.
Όπως και στην Ελλάδα, όπου η πολιτική περιθωριοποίηση συγκεκριμένων δυνάμεων οδήγησε στην ενίσχυσή τους, έτσι και στη Γαλλία, η φίμωση της ακροδεξιάς θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίησή της.
Πώς Να Αντιμετωπιστεί ο «Κίνδυνος» Χωρίς Αποκλεισμούς
Αν το σύστημα φοβάται τη δημοκρατική επιλογή του λαού, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την εξουσία, αλλά η ίδια η αδυναμία του να πείσει τους πολίτες. Αντί για αποκλεισμούς, αυτό που χρειάζεται είναι:
• Διαφάνεια στη Χρηματοδότηση: Αυστηροί έλεγχοι όχι μόνο στους αντισυστημικούς, αλλά και στα κόμματα του κατεστημένου, που συχνά λειτουργούν με «σκοτεινή» χρηματοδότηση.
• Ανοιχτός Δημόσιος Διάλογος: Ίσος χρόνος στα ΜΜΕ για όλους τους πολιτικούς χώρους, ώστε οι πολίτες να ενημερώνονται και να αποφασίζουν ελεύθερα.
• Ποινές για Πράξεις, Όχι για Ιδέες: Αν ένα κόμμα ή πολιτικός προωθεί ρητορική μίσους ή βία, να τιμωρούνται οι παράνομες πράξεις – όχι η πολιτική συμμετοχή του συνολικά.
Η Ευρωπαϊκή Υποκρισία: Όταν τα «Δημοκρατικά Κριτήρια» Είναι Επιλεκτικά
Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας, αλλά εφαρμόζει τα κριτήρια αυτά επιλεκτικά.
• Η περίπτωση Ορμπάν και Κατσίνσκι: Η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις στην Ουγγαρία και την Πολωνία για «αντιδημοκρατικές πρακτικές».
• Η περίπτωση Μακρόν και Σολτς: Όταν, όμως, Γαλλία και Γερμανία χρησιμοποιούν δικαστικά μέσα για να αποκλείσουν πολιτικούς αντιπάλους, η ΕΕ σιωπά.
Αυτό το «δύο μέτρα και δύο σταθμά» αποδεικνύει ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τη δημοκρατία, αλλά για τη διατήρηση ενός ελεγχόμενου πολιτικού τοπίου.
Συμπέρασμα: Περισσότερη Δημοκρατία, Όχι Λιγότερη
Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει υπό τον φόβο της λαϊκής βούλησης. Όσο το πολιτικό κατεστημένο προσπαθεί να ελέγξει το εκλογικό σώμα μέσω αποκλεισμών και παρεμβάσεων, τόσο θα χάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Η πραγματική απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς, της αριστεράς ή οποιασδήποτε άλλης πολιτικής δύναμης που θεωρείται «απειλή» δεν είναι οι δικαστικές διώξεις και οι αποκλεισμοί, αλλά η ανοιχτή πολιτική μάχη και ο σεβασμός της λαϊκής κυριαρχίας.
Αν η Ευρώπη θέλει να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, πρέπει πρώτα να σταματήσει να τη διαστρεβλώνει στο όνομά της.
