Aπό τη σελίδα Experimentalpatrasso
Ήταν το καλοκαίρι του 2013 όταν πρωτοείδα το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ στο YouTube. Εκείνο το διάστημα έψαχνα συνεχώς υλικό για την ελληνική punk σκηνή, παλιές μπάντες, συναυλίες, ιστορίες και οτιδήποτε μπορούσε να με φέρει λίγο πιο κοντά σε εκείνη την εποχή. Και κάπου μέσα σε αυτές τις αναζητήσεις έπεσα πάνω στο «Μέχρι Να Γίνεις Ο Βασιλιάς Των Ηλιθίων».
Δεν ήταν από εκείνα τα πράγματα που απλώς τα βλέπεις και τα ξεχνάς. Για κάποιον που ενδιαφέρεται για την ελληνική punk σκηνή, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ έχει κάτι διαφορετικό. Σε βάζει μέσα σε μια εποχή που μπορεί να μην έζησες, αλλά μέσα από τις εικόνες και τις μαρτυρίες αρχίζεις να καταλαβαίνεις λίγο καλύτερα πώς ήταν τα πράγματα τότε.
Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι το «Μέχρι Να Γίνεις Ο Βασιλιάς Των Ηλιθίων» έχει αξία όχι μόνο ως μουσικό ντοκιμαντέρ, αλλά και ως ένα κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής underground σκηνής.
Η ταινία του Σέργιου Βαφειάδη, με τον Μιχάλη Νταλανίκα στην παραγωγή και το μοντάζ, κυκλοφόρησε το 2013 και δημιουργήθηκε ως μια προσπάθεια καταγραφής της πορείας του punk στην Ελλάδα και της σχέσης του με την κοινωνία και την πολιτική.
Στην ταινία εμφανίζονται άνθρωποι και μέλη από συγκροτήματα που άφησαν το δικό τους σημάδι στην ελληνική punk σκηνή.
Αδιέξοδο, Panx Romana, Stress, Deus Ex Machina, Ex Humans, Ναυτία, Ξεχασμένη Προφητεία, αλλά και αρκετές ακόμη μπάντες, αποτελούν μέρος αυτής της καταγραφής.
Και αυτό είναι ίσως ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της ελληνικής punk σκηνής.
Δεν υπήρχε μια μόνο μπάντα, ένας μόνο ήχος ή ένας συγκεκριμένος τρόπος να είσαι punk.
Υπήρχαν διαφορετικές παρέες, διαφορετικοί άνθρωποι και διαφορετικές αντιλήψεις. Υπήρχαν όμως και κάποια κοινά πράγματα. Η ανάγκη για έκφραση, η αμφισβήτηση, η αντίδραση απέναντι σε όσα συνέβαιναν γύρω τους και κυρίως η ανάγκη να δημιουργήσουν κάτι μόνοι τους.
Συναυλίες σε μικρούς χώρους, αφίσες στους δρόμους, κασέτες, fanzines, παρέες και αμέτρητες ώρες συζητήσεων. Έτσι χτίζονταν τότε οι σκηνές.
Σήμερα όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν αρκετά μακρινά.
Τότε όμως δεν υπήρχε Facebook, Instagram ή YouTube για να μάθεις μέσα σε λίγα λεπτά τι γίνεται σε μια άλλη πόλη. Δεν υπήρχε Spotify για να βρεις μια μπάντα με ένα search.
Έπρεπε να ψάξεις. Να γνωρίζεις κόσμο. Να πηγαίνεις στις συναυλίες. Να ανταλλάσσεις κασέτες και πληροφορίες. Να αγοράζεις ή να βρίσκεις fanzines. Να είσαι εκεί.
Και ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους που εκείνη η εποχή έχει μείνει τόσο έντονα στη μνήμη όσων την έζησαν.
Το punk δεν ήταν απλώς κάτι που άκουγες.
Ήταν ένας ολόκληρος μικρόκοσμος.
Το ντοκιμαντέρ προσπαθεί να καταγράψει αυτή τη διαδρομή, από τα πρώτα βήματα της ελληνικής punk σκηνής μέχρι τις νεότερες γενιές. Και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν μένει μόνο στις παλιές μπάντες. Δείχνει πως η σκηνή συνέχισε να υπάρχει και να αλλάζει μαζί με τις εποχές.
Γιατί το punk στην Ελλάδα δεν σταμάτησε στη δεκαετία του ’80. Άλλαξε.
Πέρασε από διαφορετικές γενιές, διαφορετικούς ήχους και διαφορετικές καταστάσεις, αλλά η ανάγκη για έκφραση παρέμεινε.
Και κάπου εδώ αρχίζει ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα.
Τι σημαίνει punk σήμερα;
Μπορεί ένα κίνημα που γεννήθηκε από την ανάγκη να αντιδράσει στο κατεστημένο να παραμένει το ίδιο μετά από τόσες δεκαετίες;
Μπορεί κάτι που κάποτε ήταν περιθωριακό να γίνει μέρος της ιστορίας χωρίς να χάσει την ουσία του;
Το ίδιο το ντοκιμαντέρ βάζει αυτή τη συζήτηση στο τραπέζι. Άλλωστε, ο τίτλος του δεν είναι τυχαίος. Το «Μέχρι Να Γίνεις Ο Βασιλιάς Των Ηλιθίων» κουβαλά αυτή την αντίφαση: από τη μία η ανάγκη για αντίδραση και από την άλλη η πορεία μιας μουσικής που με τα χρόνια πέρασε από το περιθώριο στη μαζικότερη κουλτούρα.
Δεν χρειάζεται όμως να συμφωνήσει κανείς με όλα όσα ακούγονται στην ταινία.
Άλλωστε, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς στις διαφορετικές απόψεις και στις διαφορετικές διαδρομές των ανθρώπων που συμμετείχαν.
Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει αυτή η καταγραφή. Ότι άνθρωποι που έζησαν εκείνα τα χρόνια μιλούν για αυτά.
Ότι βλέπουμε μπάντες που σήμερα αποτελούν σημείο αναφοράς για την ελληνική punk σκηνή και μπορούμε να πάρουμε μια εικόνα από το πώς δημιουργήθηκε όλο αυτό.
Το 2013, όταν το είδα για πρώτη φορά στο YouTube, το έψαχνα περισσότερο σαν έναν ακόμη τρόπο να γνωρίσω την ελληνική punk ιστορία.
Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, το βλέπω λίγο διαφορετικά.
Το βλέπω σαν μια χρονοκάψουλα μιας σκηνής που μπορεί να πέρασε από πολλές φάσεις, αλλά άφησε πίσω της τραγούδια, μπάντες, ιστορίες και ανθρώπους που συνεχίζουν να επηρεάζουν όσους ασχολούνται με την ελληνική underground μουσική.
Και τελικά αυτό είναι που μένει. Όχι μόνο τα ονόματα των συγκροτημάτων. Όχι μόνο οι συναυλίες.
Αλλά η ανάγκη κάποιων ανθρώπων να πάρουν ένα μικρόφωνο, μια κιθάρα, έναν ενισχυτή και να πουν αυτό που είχαν μέσα τους.
Χωρίς να περιμένουν την έγκριση κανενός. Γιατί η ανάγκη να αμφισβητήσεις, να αντιδράσεις και να ψάξεις έναν δικό σου δρόμο μάλλον δεν αλλάζει ποτέ.
Αν δεν το έχετε δει, αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία. Το βίντεο θα το βρείτε στα σχόλια.
