Η εκτόξευση του ναυτιλιακού καυσίμου, MGO, στα 1.300 ευρώ τον τόνο, σχεδόν διπλάσια τιμή από τον Φεβρουάριο, έχει ανατρέψει την οικονομική εξίσωση της ακτοπλοΐας. Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, μόνο τα καύσιμα για δρομολόγιο Πειραιάς–Ρόδος με επιστροφή κοστίζουν πλέον 208.000 ευρώ, περίπου 103.000 ευρώ περισσότερα μέσα σε επτά μήνες. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Θα εστίαζα σε μια λεπτομέρεια, γιατί εκεί ίσως κρύβεται το επόμενο πρόβλημα. Στην ακτοπλοΐα υπάρχουν σήμερα δύο «μαξιλάρια». Οι προαγορές καυσίμων κυρίως από τις μεγάλες εταιρείες και οι κρατικές αποζημιώσεις περιορίζουν μέρος του πρόσθετου κόστους. Μόνο που κανένα μαξιλάρι δεν είναι ανεξάντλητο. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα. Τι γίνεται εάν το MGO παραμείνει στα 1.300 ευρώ τον τόνο όταν εξαντληθεί η προστασία των προαγορών; Και τι θα συμβεί όταν η κρατική στήριξη δεν αρκεί πλέον για να απορροφήσει την πίεση; Γιατί τότε ο λογαριασμός θα πρέπει να πάει κάπου, στις εταιρείες, στον κρατικό προϋπολογισμό ή στον επιβάτη. Η ακτοπλοΐα δεν είναι μια δραστηριότητα που μπορεί απλώς να κόψει μια ζημιογόνο γραμμή και να τελειώσει εκεί η συζήτηση. Μεταφέρει νησιώτες, φορτηγά, τρόφιμα, φάρμακα και εμπορεύματα και κρατά τα νησιά συνδεδεμένα με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Ακτοπλοΐα: 208.000 ευρώ κόστος καυσίμων για το δρομολόγιο Πειραιάς-Ρόδος
Ημερομηνία:
