Στην Αρχαία Ελλάδα, το ραπάνι συνδεόταν με μια εξευτελιστική και εξαιρετικά επώδυνη τιμωρία που ονομαζόταν ραφανίδωσις ή αποραφανίδωσις.
Η συγκεκριμένη ποινή επιβαλλόταν κυρίως στην Αρχαία Αθήνα και είχε ως στόχο την τιμωρία του μοιχού, δηλαδή του άνδρα που πιανόταν επ’ αυτοφώρω να διαπράττει μοιχεία.
Πώς εφαρμοζόταν η ποινή
- Εισαγωγή ραφανίδος: Ο απατημένος σύζυγος είχε το νόμιμο δικαίωμα να εισάγει με τη βία ένα μεγάλο ραπάνι (το οποίο τότε είχε μέγεθος μεγάλου καρότου) στον πρωκτό του μοιχού.
- Παράτιλμος: Η πράξη αυτή συνοδευόταν συχνά από το «παράτιλμο», δηλαδή το βίαιο ξερίζωμα των τριχών του εφηβαίου και του πρωκτού με τη χρήση καυτής στάχτης.
- Στόχος: Η ποινή δεν αποσκοπούσε μόνο στον έντονο σωματικό πόνο (που μπορούσε να προκαλέσει ακόμα και εσωτερική αιμορραγία ή θάνατο), αλλά κυρίως στον απόλυτο κοινωνικό διασυρμό.
Κοινωνικές προεκτάσεις
- Ονειδιστικοί χαρακτηρισμοί: Οι άνδρες που είχαν υποστεί αυτή την τιμωρία αποκαλούνταν υποτιμητικά «ευπρόωκτοι».
- Ταξικός διαχωρισμός: Οι εύποροι Αθηναίοι μπορούσαν συχνά να αποφύγουν αυτή τη βάναυση μεταχείριση πληρώνοντας ένα χρηματικό πρόστιμο στον σύζυγο, το οποίο ονομαζόταν «μοιχαγρία».
- Σάτιρα: Η τιμωρία αυτή ήταν τόσο γνωστή που αναφέρεται συχνά με σκωπτικό τρόπο στις αρχαίες κωμωδίες, όπως στις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη.


