Μια νέα ανακάλυψη στην Πομπηία φέρνει στο φως την ιστορία ενός γιατρού που βρέθηκε παγιδευμένος στην τραγωδία του 79 μ.Χ., όταν εξερράγη ο Βεζούβιος.
Ο άνδρας, σύμφωνα με τις έρευνες, προσπαθούσε να διαφύγει κρατώντας μαζί του τα εργαλεία της δουλειάς του. Το εύρημα ήρθε στο φως περισσότερα από 60 χρόνια μετά την ανασκαφή του λεγόμενου «Κήπου των Φυγάδων» (Orto dei Fuggiaschi) στο αρχαιολογικό πάρκο της Πομπηίας, όπως σημειώνει το Euronews. Η αποκάλυψη προήλθε από την επανεξέταση μιας μικρής θήκης που ήταν κρυμμένη μέσα στον γύψο ενός ανθρώπινου εκμαγείου, το οποίο είχε βρεθεί το 1961 υπό τη διεύθυνση του Amedeo Maiuri.
Στην περιοχή εκείνη που τότε φιλοξενούσε έναν αμπελώνα, είχαν εντοπιστεί εκμαγεία δεκατεσσάρων ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στο πυροκλαστικό νέφος, προσπαθώντας απεγνωσμένα να σωθούν. Οι πρόσφατες αναλύσεις στα αποθέματα του Αρχαιολογικού Πάρκου αποκάλυψαν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προσωπική συλλογή: ένα μικρό κουτί από οργανικό υλικό με μεταλλικά στοιχεία, μια υφασμάτινη τσάντα γεμάτη χάλκινα και ασημένια νομίσματα και μια σειρά από όργανα που αντιστοιχούν σε ιατρικό σετ.
Οι διαγνωστικές εξετάσεις με ακτίνες Χ και τομογραφία, που πραγματοποιήθηκαν στο γηροκομείο Maria Rosaria της Πομπηίας, αποκάλυψαν στο εσωτερικό της θήκης μια σχιστολιθική πλάκα – εργαλείο παρασκευής ιατρικών ή καλλυντικών ουσιών – καθώς και μικρά μεταλλικά αντικείμενα που ερμηνεύονται ως χειρουργικά εργαλεία. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την υπόθεση ότι το θύμα ήταν γιατρός, προσφέροντας ένα σπάνιο τεκμήριο για το επάγγελμα στην αρχαία πόλη.
Η χρήση προηγμένων τεχνολογιών, όπως αξονικές τομογραφίες με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης και τρισδιάστατες ανακατασκευές, επέτρεψε την ανάλυση του περιεχομένου του εκμαγείου χωρίς να θιγεί η ακεραιότητά του. Η μέθοδος αυτή άνοιξε νέους δρόμους για τη μελέτη των πομπηιανών εκμαγείων και αποκάλυψε λεπτομέρειες για την περίτεχνη μηχανική δομή του θώρακα, ο οποίος διέθετε εξελιγμένο σύστημα κλεισίματος με οδοντωτό τροχό.
Μια ιστορία ζωής που ανασυντέθηκε
Η έρευνα αποτελεί προϊόν διεπιστημονικής συνεργασίας ανάμεσα σε αρχαιολόγους, συντηρητές, φυσικούς ανθρωπολόγους, αρχαιοβοτανολόγους, νομισματολόγους, ακτινολόγους, τεχνικούς διάγνωσης και ειδικούς στην ψηφιακή μοντελοποίηση. Μέσα από τη δουλειά τους, δεν αποκαταστάθηκε απλώς ένα αντικείμενο, αλλά ανασυντέθηκε μια ολόκληρη ιστορία ζωής που διακόπηκε απότομα.
«Αυτός ο άνθρωπος έφερε μαζί του τα εργαλεία του για να είναι έτοιμος να ξαναχτίσει τη ζωή του αλλού, χάρη στο επάγγελμά του, αλλά ίσως και για να βοηθήσει άλλους. Αφιερώνουμε αυτή τη μικρή αλλά σημαντική ανακάλυψη σε όλες τις γυναίκες και τους άνδρες που συνεχίζουν σήμερα να ασκούν αυτό το επάγγελμα με πολύ υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς στην κοινότητα», κατέληξε ο Zuchtriegel.
