«Και δεν μου λες» είπε ο γιατρός. «Χρειάστηκε να φτάσει 15 χρονών το παιδί για να μου το φέρεις;»
«Τώρα κατανόησα ότι έχει πρόβλημα με την κατανόηση κειμένου»
«Πώς το διαπίστωσες; Του έδωσες τίποτα να διαβάσει;»
«Όχι μωρέ, σ’ αυτή την ηλικία. Δεκαπέντε χρονώ παιδί και θα του δώσω να διαβάσει; Μετά θα μου γυρεύει και μηχανάκι. Απλά, πήρε μέρος στον διαγωνισμό της Πίζα»
«Τι είναι αυτός ο διαγωνισμός;»
«Εξετάζουν τα παιδιά σε κείμενα, στα μαθηματικά, τη φυσική και δεν θυμάμαι σε τι άλλο»
«Σε τόσα πολλά;»
«Είναι Πίζα απ’ όλα».
«Και γιατί σ’ έπιασε η ανησυχία;»
«Εγώ προσωπικά δεν ανησυχώ, απλά η μάνα του φοβήθηκε μην του συμβαίνει τίποτα, ξέρεις τώρα οι μανάδες, με το που βλέπουν κάτι, πάει το μυαλό τους στο κακό»
«Μην τις κατηγορείς τις γυναίκες. Χάρη σ’ αυτές είμαστε ζωντανοί. Αυτές μας γεννάνε, αυτές δεν μας αφήνουνε να πεθάνουμε»
«Εντάξει, γιατρέ: Να παραδεχθώ ότι ανησυχώ κι εγώ λίγο»
«Γιατί μωρέ. Τι θα πάθει το παιδί αν δεν κατανοεί κείμενο; Σε τι θα του χρειαστεί; Μη δεν μπορεί να διαβάσει τα κείμενα του Ράμφου;»
«Ποιού Ράμφου;»
«Ενός που πέθανε τον περασμένο μήνα. Διανοούμενος ήταν»
«Μας έχει φάει η καθημερινότητα. Τίποτα δεν παρακολουθούμε. Αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτό, απλά ανησυχώ γιατί διάβασα ότι τα παιδιά σήμερα δεν έχουν επίγνωση της ιστορίας και πάνε και γίνονται φασίστες»
«Σώπα μωρέ που θα γίνει το δικό σας το παιδί φασίστας. Εσείς είστε δημοκράτες»
«Ναι, αλλά λες και ακούνε τα σημερινά παιδιά τους γονείς;»
«Αμα του μιλάς για τη δημοκρατία, όλο και κάτι του μένει. Του μιλάς;»
«Τι να του πω; Για τα ξεφτιλισμένα τα κόμματα; Για τους πολιτικούς τους κλέφτες; Για το μπουρδέλο τη Βουλή; Για τους μετανάστες που μας έχουν πάρει τις πόλεις και δε βρίσκεις άνθρωπο να μιλήσει ελληνικά; Για τη γελοιότητα με τα γουοκ;»
«Μη φοβάσαι τη σκιά σου ρε συ. Θα βρει το παιδί τον δρόμο του. Κι εμείς δεν βρήκαμε τον δικό μας;»
«Τον βρήκαμε λες;»
«Ε βέβαια τον βρήκαμε. Εντάξει, κάναμε κι εμείς τη σαχλαμάρα μας, αλλά κάποια στιγμή ήρθε και η ωριμότητα»
«Ηρθε λες;»
«Ε βέβαια ήρθε. Ετσι είναι φίλε. Ολοι έχουμε το δικαίωμα στη σαχλαμάρα. Κατάκτηση της δημοκρατίας είναι αυτό. Μόλις η δημοκρατία θεμελιώθηκε και σιγουρεύτηκε ο κόσμος ότι βρέξει χιονίσει θα έχουμε ελευθερίες και αγαθά, είπε να βάλει και λίγη σαχλαμάρα στη ζωή του»
«Καλά λες. Λίγη σαχλαμάρα δεν κάνει κακό»
«Δεν κάνει. Το ρίξαμε λοιπόν στη σαχλαμάρα στη μουσική, στο ντύσιμο, στην επικοινωνία, στην άποψη, στη συμπεριφορά. Η άνωση φίλε, μεγάλο πράγμα. Τα είπε όλα ο Αρχιμήδης»
«Η άνωση;»
«Ναι, καταργεί τη βαρύτητα και γινόμαστε όλοι ίδιοι. Και λες, δεν κάνω και τον υπουργό, τον βουλευτή, τον γιατρό, τον οικονομολόγο, τον τραγουδιστή, τον δημοσιογράφο;»
«Τον ηθοποιό»
«Κυρίως τον ηθοποιό. Τον συγγραφέα, επίσης. Τον μάγειρα»
«Όχι, μάγειρας είναι δύσκολο. Καλό μάγειρα δεν βρίσκεις»
«Τέλος πάντων. Μην ανησυχείς»
«Αλλά άμα η σαχλαμάρα γίνει πολιτική;»
«Και τι πειράζει;»
«Αυτό να μου πεις. Τι πειράζει. Αρα μην ανησυχώ για το παιδί»
«Μην ανησυχείς καημένε. Αλλωστε και φασίστας να γίνει, δεν θα ξεχωρίζει»
«Σ’ ευχαριστώ γιατρέ μου. Τι σου οφείλω;»
«Πενήντα ευρώ. Εχεις και δύο εικονίσματα δώρο, με ένα κομποσκοίνι και ένα από τα δεξιά χέρια του Αγίου Σπυρίδωνα»
