Τις συνθήκες που επικρατούν στο Δικαστικό Μέγαρο της Πάτρας εν μέσω καύσωνα καταγγέλλει με ανάρτησή του ο πρόεδρος του ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας, Βαγγέλης Καραχάλιος.
Με αφορμή την παρουσία του ως μάρτυρα στο Πρωτοδικείο Αχαΐας, επισημαίνει την απουσία κλιματισμού στους χώρους αναμονής και ζητά απαντήσεις από τη διοίκηση του Πρωτοδικείου, την αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και το υπουργείο Δικαιοσύνης για τις συνθήκες στις οποίες εργάζονται υπάλληλοι και δικαστικοί λειτουργοί και αναμένουν πολίτες και δικηγόροι σε συνθήκες καύσωνα.
Συγκεκριμένα, στην ανάρτησή του, αναφέρει: Σήμερα βρέθηκα ως μάρτυρας στο Β΄ Γραφείο του Ειδικού Προανακριτικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Αχαΐας, για υπόθεση που αφορά το ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας.
Η Πολιτεία ήταν απολύτως ακριβής ως προς την ημέρα, την ώρα και την υποχρέωση παρουσίας μου.
Λιγότερο ακριβής αποδείχθηκε ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες απαιτεί αυτή την παρουσία.
Στο γραφείο της Προανακρίτριας υπήρχε κλιματισμός.
Στον ακριβώς έξω χώρο αναμονής, όπου μάρτυρες, δικηγόροι και πολίτες περίμεναν μέσα στον καύσωνα, όχι. Μια διοικητική υπάλληλος συζητούσε με τον εργαζόμενο της ιδιωτικής ασφάλειας για μια καμμένη λάμπα «ψάχνοντας 2 ευρώ» ρεφενέ για την αντικατάσταση της.
Ένα «δικαστικό κτίριο» της δεκαετίας του ’70, σε συνθήκες Αυγούστου του 2026.
Η θέρμανση και η ψύξη ενός δημοσίου κτιρίου δεν είναι παροχή άνεσης, είναι στοιχειώδης υποδομή υγείας και ασφάλειας στην εργασία-και εν μέσω καύσωνα , η απουσίας της παύει να είναι δυσλειτουργία και γίνεται έκθεση εργαζομενων και πολιτών σε απαράδεκτες συνθήκες.
Μίλησα με υπαλλήλους και δικαστικούς λειτουργούς. Το κούνημα του κεφαλιού ήταν εύγλωττο. Η απάντηση ακόμη περισσότερο:
«Τα έχουμε πει πολλές φορές. Κανείς δεν ακούει».
Επομένως, δεν έχουμε πρόβλημα ενημέρωσης. Έχουμε πρόβλημα ανταπόκρισης.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ένα από τα διαχρονικότερα επιτεύγματα της ελληνικής διοίκησης:
το πρόβλημα είναι γνωστό, οι επισημάνσεις έχουν γίνει, οι συνέπειες είναι ορατές, αλλά ο αρμόδιος παραμένει μια σχεδόν μεταφυσική έννοια.
Ας μας διαφωτίσουν, λοιπόν, η Διοίκηση του Πρωτοδικείου Αχαΐας, η αρμόδια Εισαγγελική Αρχή , και πρωτίστως το Υπουργείο Δικαιοσύνης:
Ποιος έχει την ευθύνη να εξασφαλίσει στοιχειωδώς ανθρώπινες συνθήκες σε ένα κτίριο όπου η Πολιτεία υποχρεώνει πολίτες να προσέρχονται και άνθρωποι εργάζονται καθημερινά;
Γιατί, όταν όλοι γνωρίζουν ένα πρόβλημα, όλοι το έχουν επισημάνει και επί χρόνια τίποτε δεν συμβαίνει, η αδράνεια παύει να είναι ατύχημα. Γίνεται διοικητική επιλογή.
Η Δικαιοσύνη δικαίως απαιτεί σεβασμό από τον πολίτη.
Δεν θα ήταν υπερβολικό να απαιτήσουμε και από την Πολιτεία λίγο περισσότερο σεβασμό προς εκείνους που την υπηρετούν και εκείνους που καλεί ενώπιόν της;;;”
