Όταν οι διαρροές προηγούνται των γεγονότων και η πραγματικότητα προσγειώνει τις προσδοκίες…
Εδώ και ημέρες κυκλοφορούσαν δημοσιεύματα και πληροφορίες στους δικηγορικούς κύκλους της Πάτρας, σύμφωνα με τα οποία είχε ξεκινήσει μια δυναμική πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών με στόχο την έκτακτη σύγκληση του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών. Αφορμή, τα δημοσιεύματα σχετικά με τις αναθέσεις νομικών υποθέσεων από δημόσιους φορείς.
Μάλιστα, οι πληροφορίες ήθελαν τις υπογραφές να έχουν φτάσει ήδη τις 100! Ένας αριθμός εντυπωσιακός, που δημιουργούσε την εικόνα μιας μαζικής κινητοποίησης και μιας ευρείας συναίνεσης μέσα στο σώμα των δικηγόρων.
Μόνο που ήρθε η χθεσινή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου και η πραγματικότητα αποδείχθηκε αρκετά διαφορετική. Αντί για τις πολυσυζητημένες 100 υπογραφές, εμφανίστηκε ένα κείμενο με μόλις 14 υπογραφές.
Από τις 100 στις 14, λοιπόν. Μια μικρή απόσταση… μόλις 86 υπογραφών!
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ενδιαφέροντα ερωτήματα.
Ανάμεσα στους 14 υπογράφοντες, σύμφωνα με τις πληροφορίες, βρίσκονται και τρεις ή τέσσερις που λαμβάνουν οι ίδιοι αναθέσεις υποθέσεων από δημόσιους φορείς. Το γεγονός αυτό ασφαλώς δεν συνιστά από μόνο του παράβαση ούτε ακυρώνει το δικαίωμα οποιουδήποτε δικηγόρου να ζητά εξηγήσεις και διαφάνεια. Δημιουργεί, όμως, εύλογα ερωτήματα ως προς τη συνέπεια, τη στόχευση και την ουσία της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. Όταν ζητάς να ανοίξει μια συζήτηση για τις αναθέσεις υποθέσεων από δημόσιους φορείς, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να είσαι έτοιμος να συζητηθούν και όλες οι σχετικές παράμετροι, χωρίς εξαιρέσεις και επιλεκτικές ευαισθησίες.Αλλά και να διευρυνθεί το εύρος των δημόσιων φορέων. Όχι εκεί που μας συμφέρει μόνο.
Γιατί η διαφάνεια δεν μπορεί να είναι α λα καρτ. Ούτε να αφορά μόνο τους άλλους.
Υπάρχει, ωστόσο, και ένα ακόμη ζήτημα που προκαλεί εντύπωση και αξίζει να σχολιαστεί.
Για πρώτη φορά, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, το σύνολο των μελών του Δικηγορικού Συλλόγου ενημερώνεται για ζήτημα παραπομπής στο Πειθαρχικό και ακολουθούν τα μέσα ενημέρωσης. Μια επιλογή που γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική διαχείριση της υπόθεσης, την τήρηση της δεοντολογίας και τον σεβασμό στις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Το πειθαρχικό σκέλος μιας υπόθεσης δεν μπορεί να μετατρέπεται σε επικοινωνιακό γεγονός. Η ενημέρωση, η δημοσιοποίηση και κυρίως η χρονική αλληλουχία τους απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να μην δημιουργούνται εντυπώσεις ή να προεξοφλούνται κρίσεις πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι θεσμικές διαδικασίες.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πατρών είναι θεσμός με ιστορία και κύρος. Δεν προσφέρεται ούτε για επικοινωνιακές ασκήσεις ούτε για παρασκηνιακές αντιπαραθέσεις και πολιτικά παιχνίδια ( όπως άλλωστε διατείνοταν παντού ο Πρόεδρος του Δ.Σ. – πραγματικά πόσο λίγος….).
Και τελικά, το ερώτημα παραμένει: Πού πήγαν οι περίφημες 100 υπογραφές; Πώς από την υποτιθέμενη μαζική κινητοποίηση φτάσαμε σε ένα κείμενο με 14 υπογράφοντες; Και με ποια ακριβώς κριτήρια επιλέγεται κάθε φορά η θεσμική και δημόσια διαχείριση τόσο ευαίσθητων ζητημάτων;
Γιατί άλλο η πραγματική αγωνία για τη διαφάνεια και άλλο η δημιουργία εντυπώσεων. Και στον χώρο της Δικαιοσύνης, η συνέπεια και η θεσμική σοβαρότητα κρίνονται πρωτίστως από τις πράξεις.
Σε σχέση με την μείωση του αριθμού των δικηγόρων που υπέγραψαν, δικηγορικοί κύκλοι σχολίαζαν: “Από τις 100 υπογραφές, τελικά βρήκαν μόνο… 13 αριστερούς και έναν ακόμη».
