Από τον Ανδρέα Θ. Αβράµη κάτοικο Θεριανού Πατρών, λάβαµε και δηµοσιεύουµε την ακόλουθη επιστολή, µε αφορµή τα αλλεπάλληλα τροχαία, που σηµειώνονται στο δρόµο της ΒΙ.ΠΕ. Πατρών.
Ειδικότερα, ο κ. Αβράµης αναφέρει: «Ως ένας απλός πολίτης και κάτοικος του Θεριανού Πατρών, αισθάνοµαι την ανάγκη να εκφράσω δηµόσια την αγανάκτηση, την απογοήτευση και κυρίως την ανησυχία µου για την κατάσταση που επικρατεί στον δρόµο της ΒΙ.ΠΕ. Πατρών, στο ύψος της εισόδου και εξόδου του χωριού µας. ∆εν µιλάµε πλέον για ένα απλό ”πρόβληµα του δρόµου”. Μιλάµε για ένα σοβαρό ζήτηµα δηµόσιας ασφάλειας και ανθρώπινης ζωής. Τα τροχαία ατυχήµατα στην περιοχή δεν αποτελούν πλέον µεµονωµένα περιστατικά. Επαναλαµβάνονται, ∆ΥΟ τον τελευταίο µήνα!!! Συµβαίνουν ξανά και ξανά, σε έναν δρόµο που καθηµερινά δέχεται µεγάλο κυκλοφοριακό φόρτο, µε Ι.Χ., φορτηγά, βαρέα οχήµατα και εργαζοµένους, που µετακινούνται από και προς τη ΒΙ.ΠΕ. Πατρών. Και όµως, παρά τα ατυχήµατα, παρά τις διαµαρτυρίες, παρά τις επισηµάνσεις και τις συνεχείς εκκλήσεις, η κατάσταση εξακολουθεί να παραµένει επικίνδυνη. Πρέπει, άραγε, να θρηνήσουµε θύµατα, για να κινητοποιηθούν οι αρµόδιοι; Αυτό είναι το ερώτηµα που θέλω να απευθύνω δηµόσια προς όλους εκείνους που έχουν την ευθύνη. Προς την Περιφέρεια ∆υτικής Ελλάδας. Προς τον ∆ήµο Πατρέων. Προς την Ελληνική Αστυνοµία και την Τροχαία. Προς κάθε υπηρεσία που έχει αρµοδιότητα για την κατάσταση, τη συντήρηση, τη σήµανση, την κυκλοφοριακή ασφάλεια και την προστασία των πολιτών. ∆εν είναι δυνατόν οι κάτοικοι µιας περιοχής να βλέπουν καθηµερινά έναν δρόµο να µετατρέπεται σε παγίδα και οι αρµόδιοι να περιορίζονται σε διαπιστώσεις, όταν το πρόβληµα είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Και αυτό δεν είναι απλώς µια προσωπική εκτίµηση. Ήδη από το 2011, είχαν καταγραφεί επίσηµες διαµαρτυρίες για την κατάσταση του συγκεκριµένου οδικού τµήµατος, µε αναφορές στην κακή κατάσταση του οδοστρώµατος, στα προβλήµατα απορροής των υδάτων, στην ολισθηρότητα και στα τροχαία ατυχήµατα, που είχαν ήδη σηµειωθεί στην περιοχή του Θεριανού. ∆εκαπέντε χρόνια µετά, τι ακριβώς έχει αλλάξει; Αντί να συζητάµε για το πώς θα γίνει ο δρόµος ασφαλέστερος, συζητάµε κάθε τόσο για το επόµενο ατύχηµα. Αντί να λαµβάνονται προληπτικά µέτρα, περιµένουµε να συµβεί το κακό και µετά να αναζητούµε ευθύνες. Μόνο τον Μάιο του 2026, µάλιστα, καταγράφηκε νέο σοβαρό πρόβληµα στην περιοχή του Θεριανού, όταν δύο βαρέα οχήµατα αντιµετώπισαν προβλήµατα, λόγω της ολισθηρότητας που προκάλεσε η βροχή. Πόσες ακόµη προειδοποιήσεις χρειάζονται; Πόσα ακόµη τροχαία; Πόσοι ακόµη οδηγοί πρέπει να κινδυνεύσουν; Πόσοι κάτοικοι πρέπει να φοβούνται κάθε φορά που περνούν από το συγκεκριµένο σηµείο; Και κυρίως: Πόσο πρέπει να περιµένουµε, µέχρι να γίνει κάτι ουσιαστικό; Ως πολίτης, δεν ζητώ κάτι παράλογο. Ζητώ το αυτονόητο. Ζητώ έναν δρόµο ασφαλή. Ζητώ σωστή και εµφανή σήµανση. Ζητώ επαρκή φωτισµό, όπου απαιτείται. Ζητώ έλεγχο και συντήρηση του οδοστρώµατος. Ζητώ αποτελεσµατική αντιµετώπιση των προβληµάτων απορροής των νερών. Ζητώ να εξεταστεί σοβαρά η κυκλοφοριακή κατάσταση στο σηµείο και να ληφθούν όλα τα απαραίτητα µέτρα, για την προστασία οδηγών, κατοίκων, εργαζοµένων και πεζών. Ζητώ, επιτέλους, πρόληψη και όχι διαχείριση της τραγωδίας αφού αυτή συµβεί. ∆εν θέλω να ακούσω για άλλη µία φορά ότι ”το θέµα εξετάζεται”. ∆εν θέλω να περιµένω άλλο ένα ατύχηµα για να εµφανιστούν οι αρµόδιοι. ∆εν θέλω να χρειαστεί να υπάρξει νεκρός για να αντιληφθούν όλοι ότι το πρόβληµα είναι σοβαρό. Η ανθρώπινη ζωή δεν µπορεί να αντιµετωπίζεται ως αριθµός σε µια στατιστική. Το Θεριανό δεν είναι ένας δρόµος χωρίς κατοίκους. Είναι ένας ζωντανός τόπος, µε ανθρώπους που εργάζονται, µετακινούνται, µεγαλώνουν τα παιδιά τους και δικαιούνται να επιστρέφουν µε ασφάλεια στα σπίτια τους. Η αδιαφορία απέναντι σε έναν γνωστό και επαναλαµβανόµενο κίνδυνο δεν µπορεί να αποτελεί επιλογή. Καλώ, λοιπόν, δηµόσια την Περιφέρεια ∆υτικής Ελλάδας, τον ∆ήµο Πατρέων, την Αστυνοµία και κάθε συναρµόδια υπηρεσία να αναλάβουν, επιτέλους, τις ευθύνες τους και να προχωρήσουν άµεσα στις απαραίτητες ενέργειες. Όχι αύριο. Όχι µετά το επόµενο ατύχηµα. Τώρα. Γιατί όταν ένας κίνδυνος είναι γνωστός και επαναλαµβάνεται, η µη αντιµετώπισή του δεν είναι απλώς αµέλεια. Είναι αδιαφορία απέναντι στην αγωνία των πολιτών. Και εµείς οι κάτοικοι του Θεριανού έχουµε πλέον κουραστεί να φοβόµαστε. ∆εν ζητάµε προνόµια. Ζητάµε το αυτονόητο: να µπορούµε να κυκλοφορούµε µε ασφάλεια στον τόπο µας».
