Ένα χρόνο πριν, τέτοια μέρα, ο Διονύσης Σαββόπουλος ξεκίνησε ένα άλλο ταξίδι, διαφορετικό από εκείνο που είχε κάνει από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα,το παντοτινό. Στους παλιούς και νέους φίλους άφησε τα τραγούδια του, τις αναμνήσεις από τις συναυλίες του και τις διαμάχες των τελευταίων δεκαετιών.
Σιγά σιγά πώς γύρισε,
παλιούς φίλους πώς μίσησε,
πώς έγινε κι απάτησε
όσους πολύ αγάπησε.
(Μικροαστικά, Ένας παλιός συνάδελφος)
Ότι είχε να πει το είπε στα τραγούδια του που είναι βαθιά αυτοβιογραφικά, έτσι δοσμένα που να κρύβονται μέσα σε συμβολισμούς και διφορούμενα νοήματα.
Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε εάν του άρεσε να αφηγείται ιστορίες στις παρέες ή να τις κάνει τραγούδια. Όσο μεγάλωνε τόσο στις δημόσιες εμφανίσεις του έλεγε περισσότερες ιστορίες παρά τραγουδούσε. Κι αυτός ο ρόλος του αφηγητή του πήγαινε γάντι όπως και αυτός του ερμηνευτή.
Οι τραγουδοποιοί του οφείλουν πολλά. Είναι κάτι σαν τον Γκάλη στο μπάσκετ που το έκανε μόδα. Έτσι κι ο Νιόνιος πήρε την κιθάρα του κι άρχισε να αφηγείται ιστορίες, δικές του ιστορίες με δικά του λόγια και δική του μουσική. Κι άνοιξε ένα δρόμο που με τον καιρό έγινε… λεωφόρος.
Εάν δεν πετύχαινε το… πείραμα Σαββόπουλος δεκάδες τραγουδοποιοί που τον ακολούθησαν με τις δικές τους ιστορίες ίσως να μην έβρισκαν πρόθυμη κάποια εταιρεία να τους βγάλει δίσκο και να ποντάρει επάνω τους.
Έπειτα ήταν οι συναυλίες. Γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο τον Σεπτέμβριο του 1983 χωρίς να κάνει την τεράστια διαφήμιση της Άννας Βίσση και κυρίως να μην έχει ζημιά. Με τη δική του παρουσία και των φίλων του προσέφερε ένα μεγαλειώδες θέαμα κι ανέβασε ψηλά τον πήχη για τους επόμενους.
Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο όσοι ήταν μέσα, αλλά και οι χιλιάδες που ήταν απέξω και άκουγαν τη συναυλία από το ραδιόφωνο.
Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες εβδομάδες αργότερα μόνο ο Γιώργος Νταλάρας πέτυχε να κάνει το ίδιο και μάλιστα εις διπλούν. Δύο συναυλίες sold out με 160.000 εισιτήρια συνολικά!
Την απουσία του αναπληρώνουν τα τραγούδια του. Όπως και πολιτικές του απόψεις καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα. Από την Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη – Τσε Γκεβάρα μέχρι τους Κωλοέλληνες από Το Κούρεμα στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ.
Διαλέγει ο καθένας και παίρνει. Έτσι κι αλλιώς… τα τραπεζάκια είναι έξω!
