Τέτοιες μέρες το 1963 όλοι περίμεναν την πρεμιέρα της ταινίας Τα κόκκινα φανάρια. Η φήμη της, οι συντελεστές της, ο Βασίλης Γεωργιάδης, το θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού που βασιζόταν η ταινία, η Τζένη Καρέζη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Μάνος Κατράκης, η Μαίρη Χρονοπούλου, η Αλεξάνδρα Λαδικού, η Δέσπω Διαμαντίδου και πολλοί άλλοι ηθοποιοί, ο Σταύρος Ξαρχάκος που έγραψε τη μουσική, ήταν εγγύηση για το εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Και ξαφνικά την Δευτέρα 21 Οκτωβρίου, μέρα πρεμιέρας εκείνα τα χρόνια, εμφανίζεται η ταινία Ο δρόμος με τα κόκκινα φώτα.
Το θέμα της κι εδώ ήταν η Τρούμπα κι εδώ οι ιστορίες είχαν να κάνουν με τις γυναίκες που πουλούσαν εφήμερο έρωτα σ’ όσους τον αναζητούσαν μέσα στα καμπαρέ που είχε τότε η περιοχή.
Σκηνοθέτης και σεναριογράφος ήταν ο Κώστας Καραγιάννης που έκανε και την παραγωγή.
Η διαφημιστική προβολή της ταινίας ήταν πρωτότυπη. Δεν περιορίστηκε στα διαφημιστικά πλαίσια των εφημερίδων.
Έκανε περισσότερο επιθετική πολιτική
Η σύγχυση στο κοινό ήταν προφανής. Τι Κόκκινα φανάρια, τι κόκκινα φώτα, η Τρούμπα παραμένει ίδια..
Η Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης αντέδρασε με δικές της καταχωρήσεις όπου εμφανιζόταν η διαφήμιση της ταινίας του Καραγιάννη.
Φυσικά τα φανάρια νίκησαν κατά κράτος τα… φώτα σε εισιτήρια. Είχαν 473.686 που τα έφεραν στην τρίτη θέση μεταξύ των 92 (!) ελληνικών ταινιών εκείνη τη χρονιά, ενώ τα φώτα του Καραγιάννη δεν πήγαν και άσχημα. Με 267.299 πλασαρίστηκαν στην 11η θέση.
Και οι δύο πάντως άργησαν να βρουν τον δρόμο για την τηλεόραση. Στα χρόνια της δικτατορίας ήταν απαγορευμένες λόγω του τολμηρού θέματος. Χρειάστηκε η μεταπολίτευση για να προβάλλει για πρώτη φορά παρά τις διαμαρτυρίες τα Κόκκινα φανάρια στις 10 Νοεμβρίου 1974 στο ΕΙΡΤ. Τρία χρόνια παρά κάτι, στις 24 Σεπτεμβρίου 1977 ήταν η σειρά της ΥΕΝΕΔ να προβάλλει τον Δρόμο με τα κόκκινα φώτα.
