Της Βιβης Παπατσώρη Οικονομολόγου – Στατιστικολόγου Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών ( πρώην ΑΣΟΕΕ) ,Master in Accounting in the Modern Management Environment
Στην Πάτρα, η πολιτική σκηνή συχνά λειτουργεί με δύο ταχύτητες: από τη μια, τα καίρια τοπικά προβλήματα , δρόμοι που καταρρέουν, δημόσιες υποδομές σε πλήρη αδράνεια, σχολεία και παιδικοί σταθμοί χωρίς επαρκή πόρους ,να παραμένουν ανεπίλυτα και ιδεοληπτικά διαχειρισμένα από τη δημοτική Αρχή. Από την άλλη, κάποιοι πολιτευτές επιλέγουν να κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σχεδόν καθημερινές αναρτήσεις επί παντός εθνικού ζητήματος, από την οικονομία έως τα μεγάλα κοινωνικά προγράμματα, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση δραστηριότητας και ενδιαφέροντος.
Το παράδειγμα με τα 2,68 δισεκατομμύρια ευρώ δείχνει ακριβώς αυτή τη λογική: μεγάλοι αριθμοί, «προβολή μεγαλειώδους επιρροής», υποθετικά νοσοκομεία, βρεφονηπιακοί σταθμοί, κοινωνικές κατοικίες, επιδόματα γέννησης , όλα παρουσιάζονται σαν αποδείξεις πολιτικής ικανότητας και κοινωνικής ευαισθησίας. Αλλά όταν αναλύσουμε τα στοιχεία:
Νοσοκομεία: υπολογισμοί βασισμένοι μόνο στο κόστος κατασκευής (120‑180 εκατ. ευρώ) χωρίς να υπολογίζεται εξοπλισμός, προσωπικό, λειτουργικά έξοδα δεκαετιών. Ένα έργο αυτού του τύπου δεν λειτουργεί με εφάπαξ δαπάνη.
Βρεφονηπιακοί σταθμοί: υπολογισμοί με κόστος 2‑3 εκατ. ευρώ ανά σταθμό, αγνοώντας πλήρως προσωπικό, λειτουργία, συντήρηση και ανάγκες προσαρμογής σε πληθυσμιακές μεταβολές.
Κοινωνικές κατοικίες: κόστος 120‑140 χιλ. ευρώ ανά μονάδα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αξία γης, η πολεοδομία, οι υποδομές, η διαχείριση μισθώσεων, τα προγράμματα συντήρησης και η μακροπρόθεσμη λειτουργία.
Επιδόματα γέννησης: η αύξηση γεννήσεων δεν προκύπτει από εφάπαξ οικονομική ενίσχυση. Οι χώρες με πραγματική πολιτική για το δημογραφικό επενδύουν σε παιδικούς σταθμούς, άδειες μητρότητας, φορολογικά κίνητρα, εργασία γονέων , πολιτικές δεκαετιών.
Με άλλα λόγια, οι αριθμοί είναι τυχαία επιλεγμένοι και προσαρμοσμένοι ώστε να ταιριάζουν στο αφήγημα ότι «θα μπορούσαν να γίνουν αυτά τα πάντα με αυτά τα λεφτά». Δεν υπάρχει μεθοδολογία, δεν υπάρχουν πηγές, δεν υπάρχει αξιολόγηση των πραγματικών παραμέτρων. Είναι απλώς ρητορική εντυπωσιασμού – ακριβώς όπως οι πολιτευτές που αποφεύγουν τα τοπικά προβλήματα της Πάτρας και επικεντρώνονται στην καθημερινή εθνική προβολή τους.
Αραγε, ποιος ο σκοπός; Προφανώς όχι η ενημέρωση ή η ουσιαστική κριτική. Είναι η δημιουργία εντυπώσεων, η κατασκευή μιας εικόνας ικανότητας, μια προσπάθεια να εμφανιστούν οι συντάκτες ή οι πολιτευτές ως κοινωνικά ευαίσθητοι και δραστήριοι, ενώ στην πράξη δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που επηρεάζουν καθημερινά τους πολίτες.
Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η ρητορική επιβεβαιώνει μόνο τον εαυτό της, όχι την κοινωνική αποτελεσματικότητα. Και στην Πάτρα, όπως και στο παραπάνω κείμενο, η καθημερινή προβολή αντικαθιστά την πραγματική δράση: οι αριθμοί και οι εντυπώσεις γίνονται το μέσο προσωπικής προβολής, όχι εργαλείο επίλυσης προβλημάτων.
Όσο αυτή η στρατηγική συνεχίζεται, οι πολίτες μένουν αιχμάλωτοι ενός θεάματος, και όχι ωφελημένοι από ουσιαστικές πολιτικές αποφάσεις. Η πολιτική μετατρέπεται σε σόου, και η πραγματική διαχείριση των κρίσιμων θεμάτων , είτε τοπικών, είτε εθνικών
παραμένει απλώς μια υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα..
Από προτάσεις για λύσεις πάσχουμε , από ” Σωτήρες ” , που κάθε μέρα αλλάζουν ροτα και ιδιοτητα είμαστε πλήρεις ..
