Στη Fuorigrotta , μια ηλικιωμένη γυναίκα τον χαιρετούσε πάντα από ένα ετοιμόρροπο μπαλκόνι.
Ο Diego μια μέρα σταμάτησε. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο. Την αγκάλιασε.
Αυτή η φτωχή γυναίκα κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τη συγκίνηση.
Από τότε, κάθε φορά που περνούσαμε από εκεί για να πάμε στο προπονητικό κέντρο του Soccavo , σταματούσαμε κάτω από αυτό το μπαλκόνι.
Εκείνος της άφηνε μια φανέλα ή μερικά χρήματα. Αυτός ήταν ο Maradona .
Όχι μόνο ο μεγαλύτερος παίκτης, όχι μόνο το νούμερο 10 που τρέλανε τον κόσμο. Ήταν ο άνθρωπος που δεν ξεχνούσε όσους τον χαιρετούσαν από χαμηλά, από ένα μισογκρεμισμένο μπαλκόνι της Νάπολης. Ο άνθρωπος που σταματούσε. Που αγκάλιαζε. Που πρόσφερε.
Μοναδικός στον κόσμο”.
