Μια παλιά ιστορία, από τον καιρό που γινόταν τελωνειακός έλεγχος.
Λέει ο τελωνοφύλακας στον επιβάτη: «Στη βαλίτσα τι έχεις;»
«Τροφή για πουλιά».
«Ναι ε; Για άνοιξέ την».
Την ανοίγει ο επιβάτης και εμφανίζονται καμιά εκατοστή χρυσά ρολόγια.
«Τροφή για πουλιά είν’ αυτό;» ρωτάει με μισό μάτι ο τελωνειακός.
«Ναι, τροφή για πουλιά».
«Τρώνε τα πουλιά ρολόγια;»
«Εγώ, μια φορά, θα τους τα βάλω. Τώρα, αν τα φάνε, τα φάγανε»
Τώρα, πώς μας ήρθε αυτή η ιστορία στο μυαλό τώρα που άνοιξε καυγάς στην Πάτρα γύρω από το Διεθνές Φεστιβάλ (Πατρών); Λογικά θα φταίει ο καύσωνας. Ο συνειρμός πάντως ήταν πάνω στο ερώτημα γιατί αποκαλούμε Διεθνές το Φεστιβάλ (Πατρών). Η απάντηση είναι ότι εμείς, μια φορά, το ονομάσαμε Διεθνές. Αμα θέλει να έρθει κανένας ξένος να το δει, θα έρθει. Αν δεν θέλει, δεν θα έρθει. Γιατί σκάτε; Δεν έχουμε τόσα άλλα θέματα; Τον Νόλαν, για παράδειγμα, που σέρβιρε διάφορες ανακρίβειες. Εκεί που είμαστε έτοιμοι να τον κατακεραυνώσουμε τον ασεβή σκηνοθέτη, νάσου πάλι ο καύσωνας να μας βαράει στο κεφάλι, και εμφανίζεται μπροστά μας ο Ομηρος. Ο κανονικός ο Ομηρος, φυσικά. Όταν κάνει πολλή ζέστη, από τον ήλιο παθαίνεις Ηλιάδα.
Ο Ομηρος αντιθέτως ήτανε πολύ κουλαριστός. «Σάματις κι εγώ ανακρίβειες δεν έγραψα;» μας λέει αφοπλιστικά. Και μας εξηγεί ότι όλα αυτά τα Τρωικά γίνανε τον καιρό που άκμασε ο Μυκηναϊκός πολιτισμός, κάπου στα 1100 προ Χριστού και στα 3100 προ Μενδώνη. «Εγώ τα έγραψα καμιά πεντακοσαριά χρόνια αργότερα. Αρα όλο και κάτι θα μου ξέφυγε. Αλλά είστε κι εσείς ψείρες μωρ’ αδελφάκι μου. Τον καρφώσατε εκείνον τον Νόλαν αλύπητα»
«Ε, τι να κάνουμε; Βλέπεις, τα έπη σου τα παίζουμε στα δάχτυλα» του εξηγούμε. «Τράβα στις παραλίες να δεις. Ολοι με μια Οδύσσεια στο χέρι είμαστε, άλλος του Μαρωνίτη, άλλος του Καζαντζάκη, άλλος του Καζαντζίδη, που τραγούδησε το Πότε Μάνα Θα σε Δω, αφιερωμένο στον Οδυσσέα»
«Τον πατέρα του είδε ο Οδυσσέας»
«Τώρα εσύ γίνεσαι ψείρας»
«Και γιατί δεν έχει ονομάσει κανείς το παιδί του Οδυσσέα;»
«Πώς. Το ονόμασε ο μπαμπάς του Ανδρούτσου»
«Του ποδοσφαιριστή;»
«Του οπλαρχηγού»
«Και μετά;»
«Κάτσε ρε. Διακόσια χρόνια μόνο περάσανε. Προηγούνται άλλα ονόματα. Δάφνη, Φαίδρα, Λητώ, Νεφέλη, Αλέξανδρος, Φοίβος.»
«Φοίβος; Γιατί Φοίβος και όχι Απόλλων;»
«Είχαμε Απόλλωνα στο μπάσκετ, αλλά υποβιβάστηκε. Τώρα έχουμε Προμηθέα»
«Αυτός είναι μεγάλη μάρκα. Και το συκώτι να του φας, αναπλάθεται, γιατί έχει πλάτες. Στο ποδόσφαιρο πώς πάει η Παναχαϊκή;»
«Εχει να δει χαϊρι από τον καιρό του Ανδρούτσου;»
«Του οπλαρχηγού;»
«Του ποδοσφαιριστή».
«Για πες μου για το Διεθνές Φεστιβάλ. Γιατί πιάσατε καυγά στην Πάτρα;»
«Αλλάξανε το σήμα του 1986»
«Αυτό που είχε φτιάξει ο Παπαντωνόπουλος;»
«Πού τον ξέρεις ρε συ Ομηρε τον Παπαντωνόπουλο;»
«Ητανε βοηθός του Ηφαιστου στα τυπογραφικά. Εχει φυλάξει και τα στοιχεία από τότε. Ελεγε να τα κάνει μόνιμη έκθεση. Την έκανε;»
«Την έκανε στην Κρήτη»
«Πολύ σωστά. Αμάν πια εσείς οι Πατρινοί, όλα δικά σας τα θέλετε. Ωδεία, τρένα, θέατρα, Πολιτιστικές Πρωτεύουσες, αηδία έχετε καταντήσει»
«Αυτό λέμε κι εμείς. Αηδία»
«Και μου θέλετε και Φεστιβάλ. Τι να το κάνετε το Φεστιβάλ; Εχετε τίποτα να πείτε; Εχετε μουσικές, τραγουδιστάδες, ποιητές, συγγραφείς, χορογράφους, γλύπτες; Ηρθε ο Μικρούτσικος , σας υπνώτισε σαν την Κίρκη και σας μεταμόρφωσε σε φιλότεχνους, κορόιδα».
«Σώπα ρε Ομηρε. Καμιά εκατοστή όλοι κι όλοι τον πίστεψαν. Οι άλλοι του μετράγανε τις τσιπούρες που έτρωγε στην Καλυψώ»
«Ποια Καλυψώ; Τη δική μου την Καλυψώ;»
«Τη δική μας»
«Ακου να σου πω» μου λέει τότε ο Ομηρος. «Για να πετύχεις σαν πόλη, πρέπει να νιώθεις σαν πόλη. Να έχεις αίσθηση κοινής ταυτότητας, καλή σχέση με την ιστορία, να αφουγκράζεσαι το παρελθόν χωρίς διαθλάσεις και φαραωνισμούς. Χρειάζεται αυτοπεποίθηση, αλληλεγγύη και συνεργασία των τοπικών δυνάμεων πάνω σε κοινούς στόχους. Να επικοινωνείς με το ευρύτερο διεθνές περιβάλλον, να εισάγεις στοιχεία, να τα αφομοιώνεις, να μορφώνεσαι, να εκπαιδεύεσαι. Να θέτεις συλλογικά στοιχήματα που να εμπνέουν και να κινητοποιούν. Να αναδεικνύεις ηγέτες με τέτοια κριτήρια. Είδες το σχέδιο του θαλασσίου μετώπου που θα συζητήσετε αύριο στο συμβούλιό σας;»
«Όχι»
«Αμα δεν διαβάζεις ούτε την τοπική εφημερίδα, τι μου συζητάς μετά; Κοίτα λοιπόν το σχέδιο και πες μου ένα πατραϊκό στοιχείο που αναδεικνύει ο μελετητής. Αν δεν έχεις τι να πεις, αν δεν έχεις κάτι που καίγεσαι να ανεμίσεις σαν σημαία στον κόσμο που σε περιβάλλει, τι τα θέλεις τα θαλάσσια μέτωπα και τα φεστιβάλ; Αλλά αυτοί είστε που λέει ο Κουτσούμπας»
«Πού τον ξέρεις τον Κουτσούμπα;»
«Σσστ. Χωρίς Κουτσούμπα, δεν πας πουθενά»
«Καλά λες. Σσστ»
«Σσσσστ» έκανε και ο Ομηρος και χάθηκε μέσα στο λιοπύρι. Τότε οι ναύτες με έλυσαν και μου είπαν ότι έβλεπα οράματα. Δίκιο είχαν. Κατ’ αρχάς, έβλεπα ναύτες. Αλλά και οι ναύτες έβλεπαν εμένα. Σατανικό πράγμα η ζέστη.
