Την πρώτη φορά που άκουσα από τον Στέλιο Τριλυράκη να λέει σε πελάτη «μην υποτιμάτε τις τηγανητές πατάτες, κύριε» δεν μπόρεσα να κρατήσω τα γέλια μου, αρκετά θορυβώδη μάλιστα, θα έλεγα. Όχι γιατί οι δικές του αξίζουν πραγματικά τον κόπο -που τον αξίζουν, δηλαδή- αλλά γιατί στ’ αλήθεια, για κάμποσες δεκαετίες, η τηγανητή πατάτα υπήρξε η σταθερά σε κάθε οικογενειακό ή παρεΐστικο τραπέζι ταβέρνας που σεβόταν τον εαυτό του.
Με τη δικαιολογία «και μια πατάτες για τα παιδιά», έπαιρναν τη θέση του ψωμιού στις σάλτσες που ζητούσαν τις βουτιές τους, τη θέση του συνοδευτικού σε κεφτέδες και ψητά της σχάρας, τη θέση του μεζέ που καθαρίζει το στόμα πριν περάσεις σε κάποιο άλλο πιάτο. Και σχεδόν πάντοτε υπήρχε και επαναληπτική παραγγελία «άλλη μια πατάτες, τα παιδιά τις έφαγαν». Ευτυχώς δεν υπήρχε υποχρεωτικός χρονικός προσδιορισμός της παιδικότητας τότε.
