Γράφει η Σόνια Διονυσοπούλου, μητέρα του Γιάννη Στεργίου, ενός εκ των δύο παλικαριών που σκοτώθηκαν στο τροχαίο της οδού Αρέθα πριν 2,5 χρόνια:
Ξημερώνει της Παναγίας…
905 ημέρες. 905 νύχτες.
Κι ακόμα μία νύχτα από τις αμέτρητες που δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Από εκείνη τη νύχτα που μου στέρησαν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ το παιδί μου, δεν χάθηκε μόνο μία ζωή. Αργοπεθαίνει μαζί του ολόκληρη η οικογένειά μας. Μια μάνα, αδέρφια, άνθρωποι που προσπαθούν καθημερινά να μάθουν να ζουν με ένα «ΓΙΑΤΙ».
Το παιδί μου δεν θα γυρίσει. Δεν θα μεγαλώσει. Δεν θα πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Δεν θα ζήσει όλα όσα δικαιούταν να ζήσει.
Κι εγώ θα μετράω για πάντα ημέρες και νύχτες χωρίς εκείνον.
Στο πρώτο δικαστήριο επιβλήθηκε η ποινή που επιβλήθηκε. Τώρα περιμένω το Εφετείο και εύχομαι η Δικαιοσύνη να σταθεί στο ύψος αυτής της ανεπανόρθωτης απώλειας και να αξιολογήσει με όλη την αυστηρότητα που προβλέπει ο νόμος τις συνθήκες του δυστυχήματος και την παραβίαση του κόκκινου σηματοδότη που κρίθηκε στην υπόθεση.
Δύο νέα παιδιά χάθηκαν. Δύο ζωές τελείωσαν. Δύο οικογένειες δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιες.
Δεν ζητάω εκδίκηση.
ΖΗΤΑΩ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Παναγία μου, σήμερα που ξημερώνει η Χάρη Σου, κράτα στην αγκαλιά Σου τον Γιάννη μου, τον Γιώργο και όλους τους ανθρώπους μας που έχουν φύγει. 
905 ημέρες χωρίς το παιδί μου.
905 νύχτες που μια μάνα ψάχνει τον γιο της.
Και θα ζητάω ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ όσο ζω.
