Του Αρη Μπετχαβά από την σελίδα Patras Memories – Αναμνήσεις απ’ την παλιά Πάτρα
Στο βάθος το «8 και 10» με τις τρομερές ποικιλίες του, αριστερά ο κλασικός «Οικονομόπουλος» και πλάι του το ιστορικό «Παναχαϊκόν».
Εκεί, στο μαρμάρινο ηλιακό ρολόι, απέναντι από τη σκιά του Παλαιών Πατρών Γερμανού, δίνονταν τα μεγάλα ραντεβού. Δίπλα, στο περίπτερο, παίρναμε συνωμοτικά τα πρώτα τσιγάρα της ενηλικίωσης. Η «Αλάμπρα» του Μουστάκια και του Θανασάκη χόρταινε τη νεανική μας βουλιμία και την εξάντληση της προπόνησης, με εκείνα τα θηριώδη σάντουιτς-«κουμούτσες», ενώ στο «Άθως, Πόρθος, Άραμις» μυηθήκαμε στη γοητεία της αυθεντικής καρμπονάρας και του καλτσόνε.
Πρόσωπα και στέκια μιας μυθιστορηματικής καθημερινότητας: ο Ανέστης, αιώνια φιγούρα με το τσιγάρο κολλημένο στα χείλη και τη στάχτη να αιωρείται, ο «Σταυριανός» με τον ξηρό ήχο από τις τρίσποντες καραμπόλες στα μπιλιάρδα και το θρυλικό «Σινέ Ούφα» ψηλά στην ταράτσα, το «Ζενίθ» να γεμίζει τις καλοκαιρινές μας νύχτες με αληθινό σινεμά κάτω από τα αστέρια κι έπειτα ο «Άδωνις», το «Πανελλήνιον»…
Δεκαετία του ’80. Ο Άννινος να διατηρεί τα παρτέρια ολάνθιστα και τα σιντριβάνια ολόφωτα, να εκτοξεύουν πίδακες φωτός στο πατρινό λυκόφως, και τα Ψηλαλώνια στο απόγειο της αίγλης τους (ακριβώς όπως στην καρτ ποστάλ του Ησαΐα). Μια πλατεία-σκηνικό ζωής, όπου ανθούσε, ανέμελη και ασυγκράτητη, η δική μας νιότη…
