Η Σίλβια Σάλις, πρώην πρωταθλήτρια σφυροβολίας και νυν δήμαρχος της Γένοβας, είναι το νέο «καυτό» πολιτικό πρόσωπο στην Ιταλία, εν μέσω αναζήτησης ηγεσίας στην κατακερματισμένη Αριστερά και αυξανόμενης πίεσης προς την κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι.
Η Σάλις βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής των Ιταλών νωρίτερα μέσα στον μήνα, όταν διοργάνωσε ένα μεγάλο τέκνο πάρτι στην Piazza Matteotti, με εικόνες της στα decks να διαδίδονται ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αντίθεση με τη Μελόνι, της οποίας η πρώτη κίνηση ως πρωθυπουργού ήταν η καταστολή των παράνομων rave πάρτι, ήταν εμφανής.
Η συγκυρία για την πολιτική της ανάδειξη θεωρείται ιδιαίτερα ευνοϊκή. Η κυβέρνηση Μελόνι υπέστη σημαντική ήττα σε δημοψήφισμα για μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη τον Μάρτιο, γεγονός που ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία πλέον θεωρούν ότι μπορούν να διεκδικήσουν τη νίκη στις επόμενες εκλογές, που πρέπει να διεξαχθούν έως το τέλος του επόμενου έτους. Ωστόσο, προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ανάδειξη ενός εκλέξιμου υποψηφίου.
Η 40χρονη Σάλις αποφεύγει να δηλώσει ευθέως αν φιλοδοξεί να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Σε δηλώσεις της στην εφημερίδα La Stampa στις αρχές Μαρτίου είχε αναφέρει: «Θα έλεγα ψέματα, αν έλεγα ότι δεν μ’ ενδιαφέρει να ασχοληθώ κάποια στιγμή με την εθνική πολιτική σκηνή». Έκτοτε, εμφανίζεται πιο προσεκτική, σχεδιάζοντας τα επόμενα βήματά της σε ένα περιβάλλον αυξημένων προσδοκιών.
Σε συνέντευξή της στο POLITICO, σημείωσε ότι οι ακόλουθοί της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πιέζουν «διαρκώς» να μεταβεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, ωστόσο ξεκαθάρισε: «Οι πολίτες της Γένοβας με εξέλεξαν δήμαρχο, άρα περιμένουν να κάνω αυτή τη δουλειά».
Παρά τη συγκρατημένη στάση της, η δυναμική της ενισχύεται. Δημοσκόπηση της εταιρείας Noto δείχνει ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα υπό την ηγεσία της θα μπορούσε να συγκεντρώσει περίπου 6,5% σε εθνικό επίπεδο, ποσοστό αξιοσημείωτο, δεδομένου ότι δεν διαθέτει ακόμη κομματικό μηχανισμό ούτε έχει ανακοινώσει υποψηφιότητα. Μια τέτοια επίδοση θα ενίσχυε το συνολικό ποσοστό της Κεντροαριστεράς στο 45,5%, κοντά στο 46,8% του δεξιού συνασπισμού.
Παράλληλα, μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στη Δεξιά έχουν ξεκινήσει σχεδόν καθημερινές επιθέσεις εναντίον της, ένδειξη ότι ήδη προκαλεί ανησυχία σε τμήματα του πολιτικού κατεστημένου.
Στο εσωτερικό της Αριστεράς, τα βασικά πρόσωπα για ενδεχόμενη εσωκομματική διαδικασία παραμένουν η Έλι Σλάιν του Δημοκρατικού Κόμματος και ο Τζουζέπε Κόντε του Κινήματος Πέντε Αστέρων. Η Σάλις έχει δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να συμμετάσχει σε προκριματικές εκλογές, ούτε καν να ψηφίσει σε αυτές, ενισχύοντας τα σενάρια ότι ενδέχεται να εμφανιστεί αργότερα ως υποψήφια.
Αντί για προκριματικές διαδικασίες, υποστηρίζει ότι ο υποψήφιος πρέπει να επιλέγεται μέσω συμφωνίας μεταξύ των κομμάτων, παραπέμποντας στο παράδειγμα της εκλογής της στη Γένοβα, όπου εξασφάλισε στήριξη από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων. Η ίδια εκτιμά ότι διαθέτει τα χαρακτηριστικά για να ενώσει την Αριστερά, υπογραμμίζοντας ότι η ενότητα αποτελεί προϋπόθεση νίκης. «Όπως στον αθλητισμό, για να κερδίσεις πρέπει να κάνεις θυσίες. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Για να νικήσεις, πρέπει να είσαι ενωμένος, κάτι που σημαίνει συμβιβασμούς» ανέφερε. Κατά την άποψή της, το βασικό εμπόδιο για την Αριστερά δεν είναι η ηγεσία, αλλά η αδυναμία παρουσίασης ενός ενιαίου μετώπου.
Όπως και η Μελόνι, προβάλλει μια εικόνα καθημερινότητας, τονίζοντας ότι προέρχεται από απλό κοινωνικό υπόβαθρο, ως κόρη φροντιστή αθλητικών εγκαταστάσεων. «Μεγάλωσα ουσιαστικά σε ένα στάδιο» λέει χαρακτηριστικά.
Ως αθλήτρια, κατέκτησε δέκα εθνικούς τίτλους και συμμετείχε δύο φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες, πριν τερματίσει την καριέρα της λόγω τραυματισμού λίγο πριν τους Αγώνες του Ρίο, το 2016. Στη συνέχεια διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ιταλικής Ολυμπιακής Επιτροπής, πριν αναδειχθεί δήμαρχος ως συμβιβαστική επιλογή εκτός παραδοσιακής πολιτικής.
Η δημόσια εικόνα της έχει προκαλέσει αντιδράσεις, με επικριτές να σχολιάζουν την εμφάνισή της και το στιλ της, αναφερόμενοι σε ακριβά αξεσουάρ και ενδυματολογικές επιλογές. Η ίδια απαντά ότι «ο σεξισμός στην πολιτική είναι υπαρκτός» και ότι η κριτική συχνά μετατοπίζεται από την ουσία στην προσωπική ζωή. Αντίθετα, επιδιώκει να επαναφέρει τη συζήτηση σε ζητήματα πολιτικής, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση Μελόνι για την ασφάλεια, τη φτώχεια και το σύστημα υγείας, ενώ σχολίασε και τη στάση της Ιταλίδας πρωθυπουργού απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, λέγοντας: «Ας μην ξεχνάμε ότι τον στήριξε για Νόμπελ Ειρήνης…».
Η Σάλις υποστήριξε επίσης ότι η Μελόνι δεν αξιοποίησε την ευκαιρία να προωθήσει ουσιαστικές πολιτικές υπέρ των γυναικών, επισημαίνοντας ότι η παρουσία μιας γυναίκας στην πρωθυπουργία δεν αρκεί χωρίς συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Η ίδια δηλώνει ότι θα εστίαζε σε κοινωνικές υπηρεσίες, όπως η φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων.
Ως δήμαρχος, έχει προωθήσει προοδευτικές πρωτοβουλίες, όπως η καταγραφή παιδιών ομόφυλων ζευγαριών, η δημιουργία γραφείου για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και η καθιέρωση κατώτατου μισθού σε δημοτικά συμβόλαια. Παράλληλα, στήριξε φιλοπαλαιστινιακές θέσεις.
Ωστόσο, εν όψει πιθανής μεταπήδσης από την Αυτοδιοίκηση στην κεντρική πολιτική σκηνή, φαίνεται να μετατοπίζεται προς πιο κεντρώες θέσεις, δίνοντας έμφαση σε ζητήματα υγείας, εργασίας, ασφάλειας και μετανάστευσης, υπογραμμίζοντας παραάλληλα την ανάγκη για «πραγματιστικές και συγκεκριμένες» πολιτικές. Αναγνωρίζει ότι η περιορισμένη πολιτική εμπειρία της μπορεί να αποτελέσει μειονέκτημα, αλλά υποστηρίζει ότι η πείρα αποκτάται μέσα από τη διαχείριση και τη συνεργασία με ικανούς συνεργάτες.
Η ιταλική πολιτική σκηνή έχει δει και στο παρελθόν δημάρχους να επιχειρούν άλμα στην εθνική πολιτική, με διαφορετικά αποτελέσματα, όπως ο Ματέο Ρέντσι ή η Βιρτζίνια Ράτζι. Η Σάλις παρουσιάζεται από την Αριστερά ως πρόσωπο με ισχυρή προσωπική ιστορία και χωρίς πολιτικό βάρος, ικανό να γεφυρώσει διαφορές και να προσελκύσει νεότερους ψηφοφόρους.
Το αν θα καταφέρει να αποτελέσει πραγματική πρόκληση για τη Μελόνι παραμένει αβέβαιο. Ωστόσο, έχει ήδη ανοίξει μια κρίσιμη συζήτηση για την Αριστερά, όχι μόνο ως προς την ηγεσία, αλλά και ως προς τις αναγκαίες πολιτικές επιλογές για την κατάκτηση της εξουσίας. «Η Αριστερά κάνει πάντα ένα λάθος: εμφανίζεται διχασμένη» ανέφερε, θέτοντας το δίλημμα μεταξύ ιδεολογικής καθαρότητας και πολιτικής αποτελεσματικότητας.
