Η φιλόλογος Γαληνη Καλλιφείδα, που πέθανε το πρωί της Δευτέρας στην πόλη της, την Αμαλιάδα, ήταν μια αθόρυβη αλλά δημιουργική προσωπικότητα. Υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση με έμπνευση και αφοσίωση, και ταυτόχρονα από πολύ νέα τάχθηκε στην υπόθεση του κομμουνισμού και της απελευθέρωσης του ανθρώπου. Αρχικά από τις γραμμές του ΚΚΕ και αργότερα, διαφωνώντας με τη συγκυβέρνηση του 1989, με το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Ως καθηγήτρια και αργότερα διευθύντρια στο 2ο Λύκειο Αμαλιάδας, δεν υπέκυψε στη «δημοσιοϋπαλληλική ρουτίνα» αλλά πάντα προσπαθούσε να ενθαρρύνει τους μαθητές και μαθήτριες να ακολουθήσουν τον δρόμο της γνώσης και της κοινωνικής ευθύνης και αξιοπρέπειας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την αποχαιρέτησαν, με συγκίνηση και σεβασμό, όχι μόνο οι παλιοί και νεότεροι σύντροφοί της, αλλά και εκατοντάδες παλιοί μαθητές και συνάδελφοί της εκπαιδευτικοί.
Αποχαιρετώντας τη Γαληνή, δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε και άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες του νομού Ηλείας που έζησαν και έφυγαν με το κεφάλι ψηλά. Όπως τον Ανδρέα Κούτρα από το Λαμπέτι, που έφυγε τον Μάιο του 2025, έναν πρωτοπόρο του αγροτικού κινήματος. Όπως τον Γιάννη Σεφερλή, τον Τάκη Τσίτσο και τον πατέρα του τον Γιώργη Τσίτσο και τη μητέρα του Σία Τσίτσου, όπως τον Σάκη Κουτσουβά από την Αμαλιάδα που πέθανε πέρυσι τον Νοέμβριο. Όλους αυτούς και πολλούς άλλους αξίζει να τους θυμόμαστε με ένα χαμόγελο επαναστατικής αισιοδοξίας σαν το χαμόγελο της Γαληνής – γιατί αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία αυτό «ήταν» και θα είναι η Γαληνή.
