Υπήρξε μια περίοδος, από τα μέσα των ’90s μέχρι και τα πρώτα χρόνια των ’00s, που το 𝗮𝗹𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝘃𝗲 𝗿𝗼𝗰𝗸 δεν ήταν απλώς ένα ακόμη κομμάτι της μουσικής σκηνής.
Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος.
𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼𝗵𝗲𝗮𝗱, 𝗣𝗹𝗮𝗰𝗲𝗯𝗼, 𝗠𝘂𝘀𝗲, 𝗔𝗿𝗰𝗵𝗶𝘃𝗲,
𝗧𝗵𝗲 𝗦𝗺𝗮𝘀𝗵𝗶𝗻𝗴 𝗣𝘂𝗺𝗽𝗸𝗶𝗻𝘀, 𝗜𝗻𝘁𝗲𝗿𝗽𝗼𝗹, 𝗘𝗱𝗶𝘁𝗼𝗿𝘀, 𝗧𝗵𝗲 𝗞𝗶𝗹𝗹𝗲𝗿𝘀, 𝗙𝗿𝗮𝗻𝘇 𝗙𝗲𝗿𝗱𝗶𝗻𝗮𝗻𝗱, 𝗕𝗹𝗼𝗰 𝗣𝗮𝗿𝘁𝘆 και δεκάδες ακόμη μπάντες έφτιαξαν ένα μουσικό τοπίο όπου οι κιθάρες μπορούσαν να συνυπάρξουν με την 𝗲𝗹𝗲𝗰𝘁𝗿𝗼𝗻𝗶𝗰𝗮, το 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸, το 𝗽𝗿𝗼𝗴𝗿𝗲𝘀𝘀𝗶𝘃𝗲, το 𝗯𝗿𝗶𝘁𝗽𝗼𝗽 και την 𝗲𝘅𝗽𝗲𝗿𝗶𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹 αισθητική.
Δεν ακούγονταν όλα ίδια.
Κάθε άλλο.
Αυτό όμως που τα συνέδεε ήταν η αίσθηση ότι μια μπάντα μπορούσε ακόμη να έχει ταυτότητα.
Να περιμένεις το καινούργιο της 𝗮𝗹𝗯𝘂𝗺.
Να αγοράσεις τον δίσκο.
Να δεις το 𝘃𝗶𝗱𝗲𝗼 στο 𝗠𝗧𝗩.
Να συζητήσεις τους στίχους, το 𝗮𝗿𝘁𝘄𝗼𝗿𝗸, τον ήχο. Να πας στη συναυλία και να αισθανθείς ότι συμμετέχεις σε κάτι μεγαλύτερο από ένα ακόμη 𝗹𝗶𝘃𝗲.
Και μετά, το τοπίο άλλαξε.
Το 𝗶𝗻𝘁𝗲𝗿𝗻𝗲𝘁 άλλαξε πρώτα τον τρόπο με τον οποίο αποκτούσαμε μουσική και στη συνέχεια τον τρόπο με τον οποίο την ανακαλύπταμε.
Το 𝗠𝗧𝗩 έπαψε σταδιακά να αποτελεί τον βασικό διαμορφωτή μουσικής κουλτούρας.
Το 𝗬𝗼𝘂𝗧𝘂𝗯𝗲, οι ψηφιακές κυκλοφορίες, το 𝗱𝗼𝘄𝗻𝗹𝗼𝗮𝗱𝗶𝗻𝗴 και αργότερα το 𝘀𝘁𝗿𝗲𝗮𝗺𝗶𝗻𝗴 άλλαξαν ολόκληρη τη διαδικασία.
Το 𝗮𝗹𝗯𝘂𝗺 δεν εξαφανίστηκε.
Απλώς έπαψε να είναι ο μοναδικός προορισμός.
Το 𝘀𝗶𝗻𝗴𝗹𝗲 απέκτησε μεγαλύτερη σημασία. Μετά ήρθε η 𝗽𝗹𝗮𝘆𝗹𝗶𝘀𝘁.
Και πίσω από την 𝗽𝗹𝗮𝘆𝗹𝗶𝘀𝘁 ο αλγόριθμος.
Η μουσική έγινε απείρως πιο προσβάσιμη. Ταυτόχρονα όμως έγινε πιο κατακερματισμένη.
Δεν ακούμε όλοι τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή.
Και οι ίδιες οι μπάντες άλλαξαν
Οι 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼𝗵𝗲𝗮𝗱 είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Από το 𝗢𝗞 𝗖𝗼𝗺𝗽𝘂𝘁𝗲𝗿 και το 𝗞𝗶𝗱 𝗔 μέχρι το
𝗜𝗻 𝗥𝗮𝗶𝗻𝗯𝗼𝘄𝘀, η μπάντα κατάφερε να μετατρέψει την αλλαγή ήχου σε καλλιτεχνική δήλωση.
Δεν προσπάθησε να παραμείνει για πάντα στην ίδια θέση.
Στη συνέχεια τα μέλη της ακολούθησαν διαφορετικές διαδρομές, ενώ ο 𝗧𝗵𝗼𝗺 𝗬𝗼𝗿𝗸𝗲 και ο 𝗝𝗼𝗻𝗻𝘆 𝗚𝗿𝗲𝗲𝗻𝘄𝗼𝗼𝗱 δημιούργησαν τους 𝗧𝗵𝗲 𝗦𝗺𝗶𝗹𝗲, ανοίγοντας ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ήδη τεράστια μουσική διαδρομή.
Οι 𝗣𝗹𝗮𝗰𝗲𝗯𝗼 ακολούθησαν διαφορετικό δρόμο. Ο ήχος και η αισθητική τους παρέμειναν αναγνωρίσιμα, αλλά η μουσική πραγματικότητα γύρω τους άλλαξε.
Η μπάντα δεν χρειάζεται πλέον να βρίσκεται στο κέντρο της 𝗺𝗮𝗶𝗻𝘀𝘁𝗿𝗲𝗮𝗺 κουλτούρας για να συνεχίζει να έχει κοινό.
Οι 𝗠𝘂𝘀𝗲, από την άλλη, πήραν το 𝗮𝗹𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝘃𝗲 𝗿𝗼𝗰𝗸 και το μεγάλωσαν σε διαστάσεις 𝗮𝗿𝗲𝗻𝗮. Περισσότερη παραγωγή, μεγαλύτερα 𝘀𝗵𝗼𝘄𝘀, θεατρικότητα, ηλεκτρονικά στοιχεία, 𝗽𝗿𝗼𝗴𝗿𝗲𝘀𝘀𝗶𝘃e επιρροές και μια ολοένα πιο μεγαλειώδης αισθητική.
Και οι 𝗔𝗿𝗰𝗵𝗶𝘃𝗲 παρέμειναν ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις.
Ποτέ δεν χωρούσαν εύκολα σε μία κατηγορία. 𝗧𝗿𝗶𝗽-𝗵𝗼𝗽, 𝗲𝗹𝗲𝗰𝘁𝗿𝗼𝗻𝗶𝗰𝗮, 𝗽𝗿𝗼𝗴𝗿𝗲𝘀𝘀𝗶𝘃𝗲, 𝗮𝗹𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝘃𝗲 𝗿𝗼𝗰𝗸, 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗿𝗼𝗰𝗸.
Μια μπάντα που μπορούσε να αλλάζει μορφή χωρίς να χάνει τον πυρήνα της.
Άρα πέθανε το 𝗔𝗹𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝘃𝗲 𝗥𝗼𝗰𝗸;
Όχι ακριβώς.
Πιο σωστό θα ήταν να πούμε ότι έχασε την κεντρική του θέση.
Το 𝗿𝗼𝗰𝗸 εξακολουθεί να υπάρχει.
Οι κιθάρες δεν εξαφανίστηκαν.
Νέες μπάντες συνεχίζουν να δημιουργούν εξαιρετική μουσική.
Αυτό που δεν υπάρχει στον ίδιο βαθμό είναι
η κοινή πλατφόρμα που επέτρεπε σε ένα συγκεκριμένο μουσικό ρεύμα να γίνει ταυτόχρονα underground, mainstream, εμπορικό και πολιτιστικό φαινόμενο.
Στα ’90s μπορούσες να έχεις ένα 𝗮𝗹𝗯𝘂𝗺 όπως το 𝗢𝗞 𝗖𝗼𝗺𝗽𝘂𝘁𝗲𝗿 και να συζητιέται παντού.
Στα ’00s μπορούσες να έχεις ένα τραγούδι των 𝗣𝗹𝗮𝗰𝗲𝗯𝗼 ή των 𝗠𝘂𝘀𝗲 και να το ακούς στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε ένα 𝗿𝗼𝗰𝗸 𝗰𝗹𝘂𝗯, σε ένα πάρτι και σε ένα φεστιβάλ.
Σήμερα η μουσική σκηνή λειτουργεί διαφορετικά.
Ένα συγκρότημα μπορεί να έχει εκατομμύρια 𝘀𝘁𝗿𝗲𝗮𝗺𝘀 και ταυτόχρονα να μην αποτελεί μέρος μιας κοινής πολιτιστικής εμπειρίας.
Και ίσως αυτό είναι το πραγματικό τέλος μιας εποχής.
Δεν τελείωσε η μουσική.
Δεν τελείωσε το 𝗿𝗼𝗰𝗸.
Δεν σταμάτησαν οι μεγάλες μπάντες να γράφουν τραγούδια.
Αυτό που τελείωσε είναι ίσως η εποχή κατά την οποία μια συγκεκριμένη γενιά μπορούσε να ακούει τα ίδια τραγούδια, να αγοράζει τα ίδια 𝗮𝗹𝗯𝘂𝗺𝘀, να βλέπει τα ίδια 𝘃𝗶𝗱𝗲𝗼𝘀 και να αισθάνεται ότι ανήκει στην ίδια μουσική πραγματικότητα.
Οι 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼𝗵𝗲𝗮𝗱, οι 𝗣𝗹𝗮𝗰𝗲𝗯𝗼, οι 𝗠𝘂𝘀𝗲 και οι 𝗔𝗿𝗰𝗵𝗶𝘃𝗲 δεν είναι απλώς μπάντες μιας περασμένης εποχής.
Είναι κομμάτια μιας εποχής όπου η μουσική μπορούσε ακόμη να δημιουργήσει κοινή μνήμη.
Και γι’ αυτό επιστρέφουμε σε αυτήν.
Όχι μόνο επειδή «ήταν καλύτερη».
Αλλά επειδή θυμόμαστε πώς ήταν να περιμένεις ένα 𝗮𝗹𝗯𝘂𝗺.
Να το βάλεις να παίξει ολόκληρο.
Και για περίπου μία ώρα να αφήσεις έναν άλλον κόσμο να σε πάρει μαζί του.
Ίσως από την άλλη όμως μεγαλώσαμε.
Και όσο μεγαλώνεις, «πετάς», αφήνεις πίσω σου κάποια πράγματα για να έρθει κάτι νέο.
Όσο και να λες όμως …..
«πωω, αυτό πλέον δεν μπορώ να το ακούσω».
Κάποια στιγμή όμως θα έρθει εκείνη η ώρα που θα το ξαναβάλεις στο πλατό για να το ακούσεις.
By #FunkyCranky
