Και σαν να μην έφταναν όλα τα προηγούμενα, μετά την αποχώρηση της Τζάκρη ήρθε και η νέα πολιτική αποκάλυψη: «ανήκουμε πλέον στο φιλελεύθερο κέντρο».
Αν πράγματι ο ίδιος ζήτησε την αποχώρησή της, τότε μάλλον δεν πρόκειται για μια ξαφνική πολιτική μετατόπιση, αλλά για την επιβεβαίωση μιας πορείας που είχε ξεκινήσει πολύ πριν από το συνέδριο. Κάθε λίγους μήνες μια νέα πολιτική ταυτότητα, μια νέα ταμπέλα, μια νέα αφήγηση. Αριστερός, προοδευτικός, κεντρώος, φιλελεύθερος… ό,τι εξυπηρετεί την εκάστοτε ανάγκη πολιτικής επιβίωσης.
Το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή πολιτικών θέσεων όταν αυτή εξηγείται με συνέπεια και επιχειρήματα. Το πρόβλημα είναι όταν η πυξίδα δεν δείχνει ιδέες και αρχές, αλλά αποκλειστικά τη διατήρηση του αρχηγικού ρόλου. Τότε η πολιτική μοιάζει λιγότερο με σχέδιο για τη χώρα και περισσότερο με προσωπικό project του «Αυτοκράτορα».
Και φυσικά, ό,τι κι αν συμβεί, όποια νέα στροφή κι αν ανακοινωθεί, όσοι απέμειναν θα βρουν τρόπο να την παρουσιάσουν ως μεγαλοφυή στρατηγική. Χθες αποθέωναν τον «ριζοσπαστικό προοδευτικό ηγέτη», σήμερα χειροκροτούν τον «φιλελεύθερο κεντρώο μεταρρυθμιστή» και αύριο, αν χρειαστεί, θα πανηγυρίζουν για κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν έχει σημασία η κατεύθυνση· σημασία έχει ότι ο αρχηγός έχει πάντα δίκιο.
Έτσι, ενώ τα ποσοστά συρρικνώνονται και οι αποχωρήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τα εναπομείναντα «ουγκάνα» συνεχίζουν τις ζητωκραυγές, βέβαια ότι η πραγματικότητα κάνει λάθος και ότι η επόμενη πολιτική μεταμόρφωση θα είναι εκείνη που τελικά θα δικαιώσει τον Αυτοκράτορα.
Όταν δε ο ίδιος άνθρωπος που πριν από λίγο καιρό χαρακτήριζε τον Άδωνι Γεωργιάδη «Νέρωνα της Υγείας», σήμερα βλέπει τον Άδωνι να τον υπερασπίζεται απέναντι στην Τζάκρη, τότε μάλλον κάτι έχει αλλάξει δραματικά.
Γιατί στην πολιτική υπάρχουν στιγμές που η στήριξη λέει περισσότερα από χίλιες δηλώσεις. Και όταν ο μέχρι χθες «Νέρων της Υγείας» μετατρέπεται σε πρόθυμο συνήγορο του Αυτοκράτορα, ίσως το πρόβλημα δεν είναι όσοι αποχωρούν, αλλά η πολιτική διαδρομή που ακολουθείται.
Βέβαια, τα εναπομείναντα ουγκάνα θα το παρουσιάσουν κι αυτό ως θρίαμβο. Θα μας εξηγήσουν ότι ο άνθρωπος που κάποτε κατήγγελλε τον Άδωνι, τώρα δικαιώνεται από τον Άδωνι, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αντίφαση. Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπολατρία, οι αρχές γίνονται λάστιχο και η συνέπεια περιττή πολυτέλεια.
Τελικά, ο Αυτοκράτορας κατάφερε κάτι πραγματικά εντυπωσιακό: να χάσει τους περ
ισσότερους από όσους ξεκίνησαν μαζί του και να πανηγυρίζει επειδή τον χειροκροτούν πολιτικοί τους οποίους μέχρι χθες παρουσίαζε ως σύμβολα όλων όσων υποτίθεται ότι πολεμούσε. Αυτό δεν είναι πολιτική δικαίωση· είναι η απόλυτη επιβεβαίωση της πολιτικής μετάλλαξης.
Σήμερα η Θεοδώρα Τζάκρη πέτυχε το τελειωτικό ξεμπροστιασμα , δείχνοντας τον πραγματικό του εαυτό και τις επιδιώξεις του που δεν είναι τίποτα άλλο από την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Κι αυτό βέβαια γιατί σχεδόν σύσσωμο το ΕΓ όπως και το; Χιλιάδες Στελέχη που αποχωρησαν διάλεξαν τον δύσκολο δρόμο να μην τον εκθεσουν από τοτε , τόσο για την καθημερινή του χυδαια συμπεριφορα, όσο και των πραγματικών προσωπικών επιδιώξεων του.
Στη δεύτερη φωτό η απάντηση του σε κάποιον που αναρωτήθηκε αν είναι δυνατόν να είναι δεξιό το κόμμα ??
ΥΓ Αναμένεται νέα ψηφοφορία για την νέα Ονομασία ” Φιλελεύθερο Κέντρο “
